O Museu Marítim de Barcelona, atópase no edificio das Atarazanas(Estaleiro) Reais de Barcelona, que durante os séculos XIII a XVIII foi un espazo destinado á construción naval.
O Museo Marítimo creouse o 23 de outubro de 1936 cunha biblioteca e unha colección de modelos e instrumentos co nome de Museo ou Gabinete Naval pero non chegou a abrir as súas portas ata o 18 de xaneiro de 1941, debido aos bombardeos da guerra civil do ano 1936.
Desde o ano 1999 o Museo achegouse máis á cidadanía, alugando espazos para diversos actos culturais como exposicións e actividades pedagóxicas.
O edificio que alberga o Museo Marítimo é de estilo gótico. A entrada realízase por un portal de medio punto formado con dovelas. O interior do edificio está formado por dez naves góticas integradas por pilastras rectangulares duns seis metros de altura. En 1985 realizáronse novos cambios, aumentando a superficie de exposición.
Os temas expostos son variados: Unha reprodución da Galera Real de Juan de Austria(barco característico da Batalla de Lepanto), reprodución da Santa María(a nave que dirixiu Cristóbal Colón), un conxunto de faros, barcos de vela tradicionais, unha importante mostra de xoguetes relacionados con actividades marítimas, reproducións a escala de diversos tipos de embarcacións, fondos arqueolóxicos como ánforas, ancoras, armas e pezas de artillería, no exterior sitúase unha replica do ictínio. Tamén programan exposicións temporais.
O parque de S.Pedro na Coruña é un dos miradoiros privilexiados da cidade proporciona vistas que van dende as illas Sisargas e Malpica ate o cabo prior, incluídas as rías de Coruña e O Burgo, Betanzos - Ares - Sada, Entrada da de Ferrol. Tamén permite unha vista da cidade e do seu entorno, esto axuda a fixar a configuración e orientación, dado que o mar rodéaa completamente.
Hai referencias de que este monte forma parte dunha duna fósil, 28.000 anos. A área foi dedicada á agricultura e gandería.
Entorno ao século XVII, realizouse un acueduto para levar a auga dun manancial deste monte á cidade, levaba a auga ata as fontes da Praza de Santa Catalina e Praza da Fama.
No 1912 o monte pertence a Coruña, neste ano o concello de Oza (ao cal pertencía a parroquia de San Pero de Visma onde se sitúa o monte) ten lugar a integración no concello de Coruña.
No 1920 pasa a ser propiedade do exército, dada a situación privilexiada do monte, e instálanse os emblemáticos canóns que son a representación do monte de San Pedro a día de hoxe.
Coa resolución dos conflitos bélicos, e as novas tecnoloxías militares, a función dos canóns perde o seu sentido e é entón cando os terreos volven a formar parte do concello da Coruña, empeza a rehabilitación da zona e súa transformación nun parque con múltiples posibilidades de ocio, no que se integraron os restos das instalacións militares.
A vila mariñeira de Redes, concello de Ares, está rodeada polo mar, as súas casas pintadas de cores diferentes, moitas de claro estilo modernista, teñen o mar tan preto que aparece por calquera oco ou balcón das súas rúas.
Unha característica desta vila, que comparte con outras vilas de Galiza, é que cada casa situada preto da auga ten, a parte que dá ao mar, unha escaleira que leva á praia, onde están ancorados os barcos cando a marea sobe, cando esta baixa os pequenos barcos quedan varados na area. Destacan unhas estruturas de madeira, situadas nas praias, que se utilizan para secar as redes, utilizadas polas persoas que van á pesca.
Partindo da praza de redes e dando un paseo pola Rúa Nova chegase ao club náutico e a punta do Castelo, onde aínda se poden ver os restos dun castelo defensivo, tamén se poden contemplar as vistas da ría, a ponte do ferrocarril Coruña-Ferrol, a praia de Cabanas e costa de Pontedeume. Para ver as fotos pincha aquí. Para ver o vídeo pincha aquí.
Seavia é unha parroquia do concello de Coristanco, comarca de Bergantiños, nela sitúanse lugares con grande significación, artística, histórica e paisaxística.
Un dos lugares é o lugar de Nogueira onde se sitúa a "Torre de Nogueira'', xunto coa casa anexa, forma parte dun antigo pazo construído pola familia Bermúdez de Castro no século XV.
Esta Torre está declarada BIC, é unha das mostras máis representativas da arquitectura civil medieval da comarca de Bergantiños.
Orixinariamente existían dúas torres hoxe só se conserva unha, engadida aos restos do que foi o corpo principal do pazo.
A Igrexa de Seavia é un dos templos máis importantes do municipio de Coristanco. A súa orixe é medieval como se pode ver nos canzorros románicos das paredes laterais así como nun rosetón. Nunha banda da súa fachada situaron unha torre campanario barroca. Esta igrexa orixinalmente formaba parte dun antigo mosteiro.
No adro da igrexa de Seavia atópase un mural adicado a Asunción Antelo, a Rexoubeira de Bergantiños, feito polo artista Miguel Anxo Calvo, “O Mighelo”, esta veciña do lugar de Sergude, foi poetisa, escultora, labrega, muller de Bergantiños.
Magoa que o seu museo non estea mellor indicado, con horario publico de visitas. Unha mostra da súa poesía: Nas noites longas de inverno
boas fartas me pegaba,
escribindo neste libro
sentada na miña cama.
Con traballos e desvelos
escribín este libriño
para lle deixar de regalo ós fillos de Bergantiños. Para ver as fotos pincha aquí:
A fundación atribúese Airas Peres, aínda que unha lenda conta que se debe a un grupo de mulleres da familia de Arias de Monterroso, aparecen representadas nas capelas da nave maior. De aí viría o nome de Donas.
As orixes datan do século XII. No mesmo século, foi doado á orde de Santiago no ano 1148. A igrexa foi construída no ano 1224, segundo unha inscrición situada no cargadeiro da portada sur.
A súa fachada componse dunha portada dividida por dous contrafortes. As arquivoltas atópanse decoradas con iconografía da época románica. De costado á portada construíuse, posteriormente, o claustro do mosterio do que hoxe só quedan uns arcos.
No interior da igrexa atópanse túmulos, onde se enterraron cabaleiros de Santiago no século XII. destacan as pinturas góticas que decoran o altar maior, nestas represéntanse motivos relixiosos. Estes frescos foron creados para conmemorar o ano santo xacobeo do 1434. Atópanse, tamén, esculturas góticas e retablos de pedra.
Vila Nova de Cerveira, é unha vila situada na rexión norte de Portugal, na Ribeira do Río Miño con grande actividade artística. Está situada na ruta portuguesa do Camiño de Santiago.
Ao longo da ribeira do
Miño atópase unha Ecopista, unha proposta de Vila Nova de Cerveira, para
recuperar a contorna e crear un espazo natural. É un longo paseo que vai
desde a Praia da Lenta ao Parque de Lazer do Castelinho e a Praia dá
Mota.
Este paseo está separado da vila e da feira pola vía do tren, esta pode cruzarse por distintos pasos situados por debaixo da vía.
Un dos puntos de interese desta vila é a súa feira que se celebra todos os sábados. A feira ou mercado está dividido en rúas onde adoitan predominar unha serie de produtos, calzado, roupa, vaixelas, plantas e árbores froitais, móbeis, zocos, ferramentas, útiles de labranza, e todo un sin fin de produtos. postos de froitas e verduras están situados no mercado de
abastos da vila, situado nun lateral do campo da feira.
Modernismo en Compostela. O modo construtivo chamado Modernismo tardou en chegar a Galicia, e chama a atención que fose en Compostela, cidade con un peso moi importante da igrexa e polo tanto conservadora, que se opuxo ao modernismo por ser un arte no que se reflicten modos de vida relaxada, pracenteira e de influencias estranxeiras.
Foi o arquitecto López do Rego quen realizou, en 1905, dous dos primeiros edificios modernistas de Galicia: o edificio número 6-8 do Preguntoiro, e a vivenda para o escultor Ramón Núñez, no 10 de Tras do Pilar.
Durante os anos seguintes esta nova maneira de facer a Arquitectura foi deixando as súas pegadas en Compostela. Foron edificios encargados por profesionais liberais, artistas ou comerciantes, que se identificaban con esta nova maneira de expresión. Sen chegar a ter o reflexo que tivo nunha Cataluña máis industrial e polo tanto liberal.
As mostras máis destacadas deste estilo construtivo en Compostela son: "Pavillón de Recreo Artístico e Industrial" para a Exposición Rexional Galega de 1909 (hoxe escola infantil Santa Susana), na Ferradura. A vivenda do nº32 de O Pombal. As vivendas do Preguntoiro nº6-8. Das casas Reais nº19. A vivenda para o escultor Ramón Núñez, no nº10 de Tras do Pilar. A derruída sede do Castromil, na praza de Galicia. E todo un conxunto de vivendas onde se nota a influencia desta corrente artística.
Rota do Río Barbantiño é unha senda con distintos centros de interese, naturais, paisaxísticos, históricos, etnográficos, etc, todos eles ligados á cultura da auga.
Transcorre polos concellos de: Punxín, Maside e Amoeiro, estes últimos separados polo
Barbantiño.
Desde hai séculos a auga do Barbantiño foi unha gran fonte
de recursos para os habitantes da comarca. Proba diso, é a presenza de
numerosos muiños e canles situados ás súas beiras. O acceso a
estas edificacións facíase por unha serie de carreiros, con tramos irregulares, que posibilitaban o transporte do grao e o paso de persoas.
Hoxe estes camiños forman parte da rota, acondicionada e accesible á moitas persoas, Escaleiras,
pontes, e varandas facilitan o paseo polas beiras do río.
Na parte alta do percorrido, uns muíños, consolidados e ben conservados, permiten ver as distintas partes destes, o rodicio á queira e demais compoñentes. Deste lugar sae unha pasarela metálica que conduce cara a unha gran fervenza, con numerosas pozas e pequenos saltos de auga. Este medio natural foi sometido a diversas agrións naturais, liña de ferrocarril que unía Ourense e Santiago, a finais dos 90 unha presa minguou as capacidades naturais do río e da súa fauna. Unha nova ponte do AVE, tamén na súa dirección Santiago engade unha nova modificación da paisaxe.
