Salinas de Ulló, Vilaboa

  Salinas de Ulló. As persoas utilizaron o sal dende a antigüidade. Xa os fenicios coñecían as súas propiedades e comerciaron con ela. 
Os romanos tamén tiñan explotacións ao longo da costa galega. 
O uso do sal sempre foi importante para o transporte e conservación de moitos alimentos.
A extracción do sal do mar estendeuse ata os nosos días.

En Vilaboa existen os restos dunhas salinas do século XVII que foron restauradas na primeira década do século XXI. 
A zona onde se atopan estas salinas denominase Ulló ou Ullóo, de aí o nome de Salinas de Ulló.
Os Regos Tuimil e  Villil desembocan na baía da Ensenada de San Simón formando unhas marismas de auga salgada de baixo nivel. Cando sobe a marea as terras baixas inúndanse pasando a formar parte de ría. Esto motivou que en 1637 se crearan estas salinas. 
Constan de varios diques que conteñen as augas salgadas. O dique que pecha a baía ten unha lonxitude de case 340 m e 3m de alto. 
Estaba provisto de pequenas comportas que permitían o paso da auga durante a preamar e cando se cerraban retíñana na enseada e nas marismas.
Alí, mediante o proceso de desecación solar conseguíase que os cristais de sal contidos no auga do mar quedaran depositados na superficie da marisma e poder recollelos.
Os primeiros que explotaron estas salinas os Xesuítas de Pontevedra en 1694, estiveron en uso ata o século XX.
Cara ao Oeste sitúanse as ruínas das edificacións da Granxa das Salinas, edificio de finais do S XVIII e principios do XIX, utilizado pola servidume e os donos das salinas.Dispoñía de diversas dependencias para a manipulación do sal e outros produtos.


No século XIX aproveitase o Dique da Ensenada das Salinas de Ulló para construír muíños de mareas. Hoxe tan só se conservan os diques onde se levantaba o edificio que albergaba a maquinaria para a moenda do gran. 

Edificio de correos de Madrid,(Palacio de Cibeles), Palacios, Otamendi

Edificio de correos de Madrid (Palacio de Cibeles), Palacios, Otamendi. Situado na Praza de Cibeles. Hoxe alberga instalacións do concello de Madrid.
As orixes deste edificio remóntanse a 1903, cando o goberno adquiriu parte dos terreos dos xardíns do Bo Retiro para edificar neles a nova sé de Correos e Telégrafos.  

O Ministerio de Fomento, desa época, convocou un concurso público do que resultou gañador o proxecto que presentaron os arquitectos: Antonio Palacios Ramilo, Julián Otamendi Machimbarrena e o enxeñeiro Anxo Chueca Sainz.
 
As obras comezaron en 1904 e prolongáronse durante trece anos, ata 1917, debido fundamentalmente ás notables dimensións do edificio, que ocuparía unha superficie total de 12.207 metros cadrados e alcanzaría un custo de 10.311.860 pesetas.

A estrutura, como moitas das obras de Palacios, está organizada en torno a un patio central, ao redor do cal xira todo o edificio, con torres rematando as esquinas.
 
O Palacio de Correos foi concibido con criterios de racionalidad e funcionalidad, e así o gran patio daría entrada cara aos servizos xerais de correos, telégrafos e telefonía que se instalaron na planta baixa.
 
As plantas superiores reserváronse para tarefas administrativas, oficinas da dirección e unha sala de telégrafos que conectaba directamente coa antena do edificio, que alcanzaba 70 metros de altura.

En liñas xerais o edificio de Correos é de estilo modernista ecléctico, con influencias neogóticas, especialmente das obras de Viollet-lle-Duc, Gustave Eiffel, arquitectura vienesa de Otto Wagner, etc.
 
O edificio foi deseñado como un espazo artístico unitario ao servizo da súa función como Casa de Correos.

Pazo de Cristal no Retiro de Madrid

Pazo de Cristal no Retiro de Madrid. 
En 1887 realizouse unha exposición dedicada ás Illas Filipinas, para este motivo construíuse un pazo de Cristal, no recinto do Retiro, que lle encargaron ao arquitecto Ricardo Velázquez Bosco.

Este pazo segue o estilo do "Crystal Palace no Hyde Park de Londres", todo a base de ferro e cristal. A construción foi rápida dado que as pezas xa viñan feitas, polo que en seis meses estaba rematado. 
Empregouse como invernadoiro para as plantas traídas de filipinas, polo que no centro situouse un pequeno estanque e varios surtidores que subministrasen  humidade ás plantas. 

Por dentro é parecido a unha catedral con dúas naves que se cruzan no que se chama o cruceiro, onde está situada a cúpula. 

Foi inaugurado pola rexéntea Dona, María Cristina de Habsburgo o 30 de xuño de 1887.

Fixéronse casas típicas filipinas e trouxéronse filipinos/as para que vivisen alí e a xente puidese ver os seus costumes, sen comentarios.

Hoxe utilizase para realizar exposicións, coma a que está instalada nestes momentos, do artista, Danh V (Bà Ria, Vietnam, 1975), que a concibiu  especificamente para este Pazo de Cristal, e que se titula "Desterra aos sen rostro / Premia a túa graza), na que os osos de Mamut son protagonistas.

Na contorna, e mesmo dentro, podemos observar diversidade de paisaxe de outono asi como, tamén, distintos/as personaxes. 

Colexiata de Santa María a Real do Sar

A Colexiata de Santa María a Real do Sar, é unha construción románica do S. XII, conserva a maior parte da súa estrutura e elementos arquitectónicos da época, os contrafortes exteriores, engadíronse no S. XVIII, para reforzala. En 1895 foi declarada como Monumento Nacional.

Consagrada por Diego Xelmírez, a súa orixinalidade radica na inclinación dos seus muros e alicerces interiores.
Entre as diversas teorías que expliquen este feito está a que se debe a que a igrexa está construída nun lugar pantanoso cerca do Río Sar, o que motivou un paulatino corremento de terra, que arrastrou a estrutura. Outros apuntan aos defectos na construción das bóvedas.
Esta inclinación de muros e alicerces interiores dan unha importante sensación de inestabilidade.
 
A planta é basilical, con tres naves separadas por alicerces compostos e decorados con motivos vexetais. Está cuberta con bóvedas de canón, reforzadas por arcos perpiaños. A cabeceira ten tres ábsidas, o central é poligonal e os dos laterais semicirculares. A iluminación interior provén dos vans nos laterais e do rosetón da portada.

O claustro conta cunha galería porticada na que destaca a decoración dos capiteis, obra do Taller do Mestre Mateo.

Cidade Encantada, Cuenca

Cidade Encantada, situada na localidade de Valdecabras (Cuenca), en pleno corazón do Parque Natural da Serranía de Cuenca e rodeada de inmensos piñeirais, a Cidade Encanta é unha paisaxe moi espectacular, onde se mostra o proceso xeolóxico do Carso (karst) e as súas estrañas formacións. Por iso, a Cidade Encantada foi declarada Parque Natural o 11 de xuño de 1929.   A súa orixe remóntase a fai 90 millóns de anos, cando a Cidade Encantada formaba parte do fondo do mar de Thetis. Tratábase de augas tranquilas, o que propiciou a deposición de sales, en especial carbonato cálcico.   Ao final do Cretáceo e como consecuencia da oroxénese alpina, o mar retirouse e o leito mariño, composto de pedra calcaria, emerxeu á superficie. Miles de anos de acción da auga, do vento e do xeo foron orixinando estas formas  xeolóxicas con aparencias máxicas.

Cuenca

Cuenca, cidade Castelán, Os seus antepasados sitúanse en pobos como: Lobetanos, concanos e romanos.

O seu primitivo nome barállase entre Anitorgis, Sucro e Concava, aínda que non hai ningún rastro fiable que o probe.
 
Afírmase que os concanos foi un pobo que se mantiña do sangue dos cabalos mesturada con leite. Estes e outros núcleos humanos fusionáronse cos celtiberos citeriores formando un pobo mixto, a esta mistura contribuíron, tamén, as lexións do Imperio Romano.
  Coa chegada do islám, aganeras, comezou a consolidación de Cuenca como un centro urbano consolidado, as súas alfombras e a arte da eboraria, talla do marfil, foron demandadas no Al-Ándalus, e tamén na corte de Toledo. 

Os musulmáns construíron unha fortaleza, probablemente chamada Conca, no alto da atalaia, para controlar os accesos á Serranía, o resto da cidade está protexida polas fouces que escavaron os ríos Jucar e Huécar, bordean a cidade, e que fan de muralla.

Na época omeya, Cuenca desenvolvería unha gran actividade agrícola e unha industria textil que fixeron dela un dos centros de importancia do califato. 

A partir de 1091, sofre as consecuencias da chamada reconquista, guerras de conquista e reconquista, perdendo boa parte da actividade.
Neste século Cuenca cambiaría varias veces de dependencia e sufrira o asedio doutro pobo como o magrebí, os austeros e ortodoxos almohades.
Alfonso VIII sitiou a cidade durante nove meses ata que ao final conseguiu esgotar aos seus habitantes polo fame ou con proxectís, tamén algún colaborador que traizoou a cidade. 

Cuenca, patrimonio da humanidade, é, en todo caso, unha cidade para percorrer con moita calma. Unha cidade para ver por dentro, pasear polas súas rúas e calexas, contemplar fachadas como a da Catedral ou as da Praza Maior. Paga moito a pena a vista dende fóra, a veira dos ríos, para ver o conxunto monumental, incluída a casa colgante.

Covas en Zugarramurdi

  Covas en Zugarramurdi.  Están situadas na zona occidental do Pirineo, máis arriba do val de Baztan, moi preto de Francia, e a 400 metros de Zugarramurdi, o pobo das bruxas, onde se mestura a fantasía e realidade. O branco das casas do pobo destaca na paisaxe policromada de verdes.

 Son unhas covas que conservan un halo máxico que as envolve, foron ata o século XVII escenario de akelarres, reunións pagás nas que homes e mulleres escapaban da rutina a través de festíns desenfreados, danzas en torno a fogueiras e orxías á luz da lúa. Estas actividades lúdicas deron lugar ao Proceso Inquisitorial de 1609 a 1614, onde foron presentadas como proba evidente de que en Zugarramurdi tiñan lugar actos de bruxería.

O espazo das covas é un impresionante complexo cárstico superficial. A cavidade principal foi escavada por unha corrente de auga, aínda hoxe moi caudalosa, denominada a Regata do Inferno ou "Infernuko Erreka", formando un amplo túnel cuxo eixe orientado de noroeste a suroeste, alcanzando unha lonxitude de 120 metros, unha amplitude de 22 a 26 metros no seu extremo oriental e uns 12 metros na súa saída ou boca occidental, así como unha altura media de 10 a 12 metros. O conxunto complétase con dúas galerías máis altas, de orientación similar á galería principal, que se abren á mesma. Destas pedras calizas obtiveron cal para o seu uso industrial. 

O Río Sarela, Santiago de Compostela

Río Sarela, Santiago de Compostela

Compostela está situada entre os rios Sar e Sarela. O río Sar bordea a cidade polo leste mentres que o río Sarela faino polo oeste, os dous únense na zona do Chouciño. O Sar continúa camiño de Padrón, para unirse co río Ulla.


O río Sarela, dus 10 Km de lonxitude, tamén é coñecido como o río dos Sapos, as primeiras augas abrollan nas ladeiras do monte Pedroso, polo lado da Peregrina, e segue polo Romaño cara Galeras e Vidán. Este río cumpriu  un importante papel no desenvolvemento da zona pola que transcorre, subministra auga para uso agrario, doméstico e industrial: muíños, fábricas de curtidos, lavadoiros, pesca. Aproveitamento para o lecer, paseos, xogos, baños, foi outro dos usos deste río. De todos estes  usos, quedan vestixios ao longo de todo o percorrido. 

Como consecuencia destes usos o río sufriu moitas modificacións e deterioros: desviación das súas augas para levalas a muíños, fábricas de curtidos, rego agrícola, etc, construción de pontes e camiños que atravesan o seu seu leito, ocupación das beiras con muros de vivendas e outras estruturas, foron degradando este espazo. 

Nos últimos tempos, o Sarela, está en fase de recuperación para poder desfrutar da súa contorna.