Río Sarela, tramo medio

Este percorrido polo Río Sarela introdúcenos nunha zona de bosque e no que perdemos o contacto visual coa cidade, pese a estar moi preto, esta camiñada permite o  descubrimento eo contacto directo coa natureza. 

O camiño, ben conservado, transcorre paralelo ás augas do Río Sarela e permite comprobar a importancia histórica que tiveron as canles fluviais na nosa economía e no noso ocio: pontes, regos, canais, muíños, lavadoiros, fábricas de curtidos... Estas últimas tiveron un papel moi relevante no desenvolvemento económico da cidade desde mediados do século XIX ata a metade do XX, tal e como queda patente ao longo deste percorrido que comeza nunha destas construcións fabrís, a da Ponte Sarela, e remata na do Carme de Abaixo.

Ao longo do sendeiro pódense ver numerosas especies vexetais típicas das ribeiras galegas: carballos, ameneiros, bidueiros, salgueiros, loureiros, etc.

Na primavera tamén podemos escoitar os variados sons da fauna que habita estas paraxes.


Se queres ver as fotos pincha aquí 

Se queres ver o vídeo pincha aquí

Rota do Río Barbantiño

Rota do Río Barbantiño é unha senda con distintos centros de interese, naturais, paisaxísticos, históricos, etnográficos, etc, todos eles ligados á cultura da auga.

Transcorre polos concellos de: Punxín, Maside e Amoeiro, estes últimos separados polo Barbantiño. 

Desde hai séculos a auga do Barbantiño foi unha gran fonte de recursos para os habitantes da comarca. Proba diso, é a presenza de numerosos muiños e canles situados ás súas beiras. O acceso a estas edificacións facíase por unha serie de carreiros, con tramos irregulares, que posibilitaban o transporte do grao e o paso de persoas. 

Hoxe estes camiños forman parte da rota, acondicionada e accesible á moitas persoas, Escaleiras, pontes, e varandas  facilitan o paseo polas beiras do río.

Na parte alta do percorrido, uns muíños, consolidados e ben conservados, permiten ver as distintas partes destes, o rodicio á queira e demais compoñentes. 

Deste lugar sae unha pasarela metálica que conduce cara a unha gran fervenza, con numerosas pozas e pequenos saltos de auga.

Este medio natural  foi sometido a diversas agrións naturais, liña de ferrocarril que unía Ourense e Santiago, a finais dos 90 unha presa minguou as capacidades naturais do río e da súa fauna. Unha nova ponte do AVE, tamén na súa dirección Santiago engade unha nova modificación da paisaxe. 

PARA VER AS FOTOS PINCHA AQUÍ 


PARA VER O VÍDEO PINCHA AQUÍ

 

Río Almofrei

O Almofrei é un río situado na provincia de Pontevedra. É afluente, do río Lérez.  A súa lonxitude é de uns 26 km.

O nome deste río relacionase co lugar e parroquia de Almofrei, concello de Cotobade, por onde transcorre, O nome desta parroquia, e polo tanto do río, é de orixe xermánica. 

Outros autores falan dunha orixe árabe da palabra, que conservaría en galego o significado de funda na que se leva a cama de viaxe.

<sup>Despois do seu nacemento atravesa as freguesías de Cotobade: Corredoira, Loureiro, Carballedo, Rebordelo, Borela e Almofrei, que é a que lle da o seu  nome. Desemboca na parroquia de Bora, concello de Pontevedra, no río Lerez.

Moi cerca da desembocadura pasa por debaixo da Ponte dos Franceses (medieval), esta ponte estaba situada nun vello camiño que unía Pontevedra con Terras de Montes e O Carballiño, en total estado de abandono.</sup> 

Xunto á ponte existe o resto dunha vía empedrada, á veira desta sitúase un peto de ánimas moi traballado e os restos dun cruceiro.


<sup>O máis destacado do seu percorrido son unha serie de fervenzas, con bastante desnivel, moi espectaculares, que se alternan con outras de caídas máis suaves. 

Tamén hai tramos de augas mansas onde se pousan as cores verdes da vexetación e as mil formas da auga transparente.

Nun tramo ancho e de pouco fondo están situados uns pasos ou poldras, que posibilitan pasalo río, cando o nivel da auga o permite. Hoxe faltan algúns   pasos e hai que mollarse para chegar a outra banda do río.</sup> 

^{Se queres ver as fotos pincha aquí} 

Río Arno Florencia

 Río Arno ao seu paso por Florencia. Nace nos montes Apeninos, a unha altura de 1385 m, cunha lonxitude de 241Km. Desde este lugar descende ata o Mar de Liguria, Mediterráneo, atravesando de leste a oeste a rexión italiana da Toscana. No seu percorrido o río Arno atravesa as  cidades de Florencia e Pisa, entre outras.

Son moitas as pontes que cruzan o Arno, a máis famoso delas é a Ponte Vecchio (Ponte Vella) de Florencia, sobre o que están instaladas, desde fai séculos, tendas de xoias e pedras preciosas. 

O seu réxime é mediterráneo con estiaxe no verán e crecidas no outono. O 4 de novembro de 1966 produciuse unha crecida que alcanzou 4.500 m³/s en Florencia, consecuencia de choivas de máis de 200 mm na mesma Florencia. 
En períodos de seca chegou a caudais moi baixos, mesmo a 0,56 m³/s.
 
O percorrido é dunha peculiar atracción e beleza. Moitos e moitas artistas inspiráronse neste río para dar vida ás súas pinturas, esculturas ou demais obras mestras, como foron Boticelli, Miguel Anxo ou Galileo, entre outros. 

O Río Sarela, Santiago de Compostela

Río Sarela, Santiago de Compostela

Compostela está situada entre os rios Sar e Sarela. O río Sar bordea a cidade polo leste mentres que o río Sarela faino polo oeste, os dous únense na zona do Chouciño. O Sar continúa camiño de Padrón, para unirse co río Ulla.


O río Sarela, dus 10 Km de lonxitude, tamén é coñecido como o río dos Sapos, as primeiras augas abrollan nas ladeiras do monte Pedroso, polo lado da Peregrina, e segue polo Romaño cara Galeras e Vidán. Este río cumpriu  un importante papel no desenvolvemento da zona pola que transcorre, subministra auga para uso agrario, doméstico e industrial: muíños, fábricas de curtidos, lavadoiros, pesca. Aproveitamento para o lecer, paseos, xogos, baños, foi outro dos usos deste río. De todos estes  usos, quedan vestixios ao longo de todo o percorrido. 

Como consecuencia destes usos o río sufriu moitas modificacións e deterioros: desviación das súas augas para levalas a muíños, fábricas de curtidos, rego agrícola, etc, construción de pontes e camiños que atravesan o seu seu leito, ocupación das beiras con muros de vivendas e outras estruturas, foron degradando este espazo. 

Nos últimos tempos, o Sarela, está en fase de recuperación para poder desfrutar da súa contorna. 

Río Barosa, paraxe natural

Parque natural do Río Barosa. Neste lugar combínanse a natureza e a arquitectura popular. Auga a cachón polas pedras abaixo, un conxunto de muíños e a vexetación exuberante da zona únense para formar un conxunto ordenado de natureza e traballo das persoas. Está situado preto da estrada N-550, no tramo que une Caldas con Pontevedra, no km 104, coordenadas (42.555534, -8.631105). O parque está presidido por unha fervenza de mais de 60 m de caída, un conxunto de catorce muíños de auga, dispostos ao longo das fervenzas forman un complexo particular no que a mesma auga vai movendo os distintos muíños na súa caída. Paralelo as fervenzas discorren unhas pequenas rotas de subida e de baixada pola ribeira. Durante o percorrido podemos atopar sorpresas como un grupo de gansos que nos pararon polo camiño, poñéndose moi serios. 
A zona está acondicionada como área recreativa, mesas, fontes, grelladas e servizos. Dispón dun bar restaurante, situado nun dos muiños. 
Encanto a flora predominan os amieiros, carballos, piñeiros e eucaliptos.

As Torrentes de Mácara, Ulla ,Pambre

As Torrentes de Mácara, sitúanse no lugar de Mácara, aldea de Ramil do Concello de Palas de Rei, nun tramo do alto Ulla entre o balneario de Frádegas e a confluencia Ulla - Pambre. O Ulla discorre por un pequeno canón entre granito con moitos rápidos e pequenas fervenzas. A de máis altura entre 3 e 4 metros a de Mácara. Despois deste tramo axitado e nunha zona de augas calmas prodúcese o encontro co río Pambre, seguindo o curso deste, a pouca distancia, atopamos un salto de auga que corresponde a un pequena presa.

 

Canóns do Sil

O río Sil formou ao longo dos séculos profundos canóns, nas partes máis abruptas estes desfiladeiros chegan aos 500 metros de profundidade. Son fracturas graníticas entremetidas de bosques autóctonos por todos os recunchos. A pesar do forte desnivel medio, a paisaxe está humanizado con bosques e cultivos de viñas por medio de balcóns (terrazas de bancais) nas ladeiras de solaina. Currunchos entre penedos son aproveitados para plantar vides. É de admirar a difícil vendima nestas pendentes onde as costas das e dos vendimadores segue a ser a maneira de sacar as uvas, excepto pequenas axudas modernas de mecanización por medio de raíles. Estes viños son reputados desde tempos dos romanos, coma o de Amandi ou a variedade de uva autóctona, mencía.

Ponte de Lima

Ponte de Lima, vila milenaria, situada a beira do río Lima, ten unha historia moi antiga. Aquí, os Romanos construíron unha ponte, que lle dá nome á vila, na calzada que conducía de Braga a Astorga. Ten 277 m de longo por 4 m de ancho, ten 16 arcos de medio punto apoiados en alicerces calados reforzados con tallamares. Foi destruída e posteriormente  reconstruída e provista de ameas.  Ao río Limia, os romanos, déronlle o nome de Lethes, río do esquecemento. Ás murallas, o mesmo que lle pasou a ponte, tamén foron destruídas. Mandaras construír por D. Pedro, en 1.359. O burgo medieval que naceu á beira  destas fortificacións deu lugar, así, a un núcleo urbano que se foi espallando xunto ao río. Aínda asi a vila soubo manter as memorias históricas e a traza arquitectónica do pasado, afirmándose como un exemplo de rehabilitación e xestión urbanística. Merece a pena percorrer o labirinto de rúas do seu centro histórico e descubrir cada un dos seus monumentos, románicos, góticos, manuelinos, barrocos ou neoclásicas.

O Ulla, Ximonde

Na estrada Pontevea- Ponte Ulla e tomando a pista que conduce ó couto de Ximonde,(42.773292, -8.44396) onde se pode pasear pola ribeira do río Ulla e das mestas fragas das súas marxes. No couto ten a súa sé o Centro para o Estudio das poboacións Piscícolas do Ulla.
 O couto de pesca de Ximonde acouta o río Ulla durante 0,8 Km. O límite superior fíxase 200 m augas abaixo da presa de Ximonde e o límite inferior fíxase na Canle de Cubelas. Concellos de A Estrada (Pontevedra) e Vedra (A Coruña).
Unha presa garante a conservación dos peixes que transitan polo Ulla e fai sustentable o seu aproveitamento.
Chega até aquí o "PR-G 36, Sendeiro de San Xoán dá Cova", seguindo podemos ver o descenso do Ulla, pola súa marxe dereita.
Na arboreda da área recreativa podemos atopar exemplares de bidueiro, aliso, abeleira, freixo, salgueiro e moitos outros. Río abaixo imaxinamos a súa desembocadura na ría de Arousa.
Preto de Ximonde atópanse uns cantos "furanchos", nos que se pode merendar e tomar un bo viño da zona do Ulla.

Fervenza do río Toxa

A Fervenza, ou "cadoiro", do río Toxa   é de extraordinaria beleza, a vexetación, a rocha e a auga  fúndense para conseguir esta obra da natureza. O Río Toxa cae preto de 30 m en caída vertical. Este espazo esta rodeado dun denso bosque de carballos, castiñeiros, sobreiras, amorodeiras e decenas de especies máis. É un primitivo bosque autóctono de Galicia. Así era fai centos de anos e esperemos que permaneza así outros centos de anos máis.  Á fervenza accedese por dous lugares diferentes; desde arriba, un miradoiro permite observar o salto desde a súa parte máis alta e tamén as espectaculares vistas da unión do río Toxa eo Deza, encaixados nos seus vales. Por baixo do miradoiro discorre unha canle de auga que atravesa a rocha por pequenos túneles.
Seguiremos unha pista que baixa cara ao val e cara ao corazón da fervenza.
A poucos km do este lugar atópase o mosteiro románico de Carboeiro e a fermosa ermida gótica de San Pedro de Ansemil.

Sendeiro do Río Barragán

O río Barragán e a súa fraga, acollen un itinerario para sendeirismo, PR-G 164 Senda dá Fraga do Barragán. Á marxe dos atractivos que ofrece a fraga e as marxes do río Barragán, elementos etnográficos e culturais como as levadas, os muíños, os pasos ou pasais, as pontes e pontellas, muros de todo tipo, camiños lousados e como broche de ouro a contorna dos restos da Cidade, en fin, toda unha lección de arquitectura civil que resiste aos embates do tempo.

Río Uriderra 2

É moi espectacular, no nacedoiro do río Urederra(42.802504ºN, -2.132411ºO), a especial tonalidade turquesa destas augas, esta cor puido inspirar a quen bautizou ao río co nome de Urederra, que significa "auga fermosa". Pero ademais da auga, cabe mencionar a diversidade de flora e fauna que integran este espazo natural: faias, carballos, olmos, pradairos, teixos e abeleiras, entre outras especies vexetais, tamén hai: voitres, voitres brancos
, miñatos, tartarañas das xunqueiras, corvos, e outras moitas especies animais.

Nacedeiro do río Urederra, 1

O Nacedeiro do río Urederra, Navarra, é a saída natural de todo o acuífero kárstico da Serra de Urbasa. Esta saída atópase nun cortado que constitúe un anfiteatro rochoso de gran beleza, dentro do cal a auga do Urederra vai descendendo nunha sucesión de fervenzas e pozas de gran beleza.

RUTA DO RÍO TAMBRE

Ruta do Río Tambre, Brión,. Situada a 25 min en coche desde Santiago, preto de Negreira. .
A ruta é de nivel fácil, circular,  transcorre na súa maior parte pola parroquia de Santa María de Ons e ten como punto de referencia o Encoro Barrié da Maza, no río Tambre, xa que boa parte do seu traxecto discorre pola  marxe esquerda deste.
A Ruta empeza en Ponte Insua,(42.901182,-8.734567) onde a estrada AC 1302 Negreira-Urdilde atravesa o Río Tambre. Hai unha zona recreativa así como as instalacións de piragüismo municipais.
Desde aquí sae unha pista de terra pola marxe esquerda do encoro onde se pode contemplar unha mestura de vexetación autóctona (carballos, castiñeiros, etc.)
Neste primeiro tramo, se as augas do encoro están baixas, pódense ver as antigas Pesqueiras que cada pouco atravesan o río como a de Pazos, a de Pouso, a de Pedreira, a de Latedo e a de Cornedo. (As Pesqueiras son muros de pedra fluviais que se utilizaban para desviar os peixes ás trampas.

A ponte de Pontevea, A burga de Pontevea

A ponte de Pontevea é unha construción do século XV quue cruza o río Ulla, unindo as provincias de Pontevedra e A Coruña. Ten seis arcos con bóvedas oxivais de transición do románico ao gótico: tres deles semicirculares e outros tres lixeiramente apuntados. Os vértices suavizan a presión das augas.
Foi reformada en varias ocasións, a última na década de 1990, por mor dos danos sufridos en inundacións e na Guerra da Independencia. A finais do século XX construíuse outra ponte paralela.
A burga de Pontevea está a carón da ponte nova sobre o Ulla. É unha fonte cun cano que dá a un estanque circular.
O oleoduto Vigo-A Coruña a 20 metros cortou a veta que abastecía a fonte, mais a presión veciñal provocou a restitución do manancial.
As súas augas son sulfuradas -cloruradas sódicas-, e saen a uns 15 ºC cun caudal moderado. Son usadas nas afecciones reumáticas, da pel, doenzas dos ollos, e como bebida para as do fígado.

O Xirimbao, concello de Teo

O Xirimbao é unha magnífica zona de lecer situada na parroquia de Reis, concello de Teo. Pasa por estes lugares o río Ulla, son inigualábeis as imaxes que podemos contemplar dando un paseo polas súas veiras.

Para as persoas mais ventureiras atópase, cruzando o río, a ponte colgante do mesmo nome, esta comuníca os concellos de Teo e da Estrada. Ao lado sitúase unha carballeira, habilitada para a comida e o esparcimento, conta con mesas e bancos de madeira.

Ponte Maceira

Ponte Maceira, entre os municipios de Ames e Negreira, está o conxunto monumental formado polo poboado primitivo, un antigo muíño, presa, capela, e a gran ponte, construída sobre o Tambre no século XIII, aproveitando os piares de outra romana anterior. Consta de cinco arcos e dous máis pequenos.

Auga do Furelos

O Furelos é un pequeno río galego da provincia coruñesa, que baña a Terra de Melide, afluente do Ulla, pola súa marxe dereita.