Paseo por Porto, Portugal

Se queres ver as fotos pincha aquí

Porto é a segunda cidade de Portugal, capital do Distrito do Porto.

É a cidade que deu o nome a Portugal dende moi antigo (Portus Cale), chegando a converterse máis tarde na capital do Condado Portucalense, que máis tarde sería Portugal.

É aínda unha cidade coñecida mundialmente polo seu viño, polas súas pontes e arquitectura contemporánea e antiga, o centro histórico está clasificado como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.

En 1415 e para ir á conquista de Ceuta, a poboación do Porto ofreceu ós expedicionarios toda a carne dispoñible, quedando só coas "tripas" para a alimentación das persoas do Porto. Deste xeito gañaron o alcume de "tripeiros", unha expresión máis agarimosa que pexorativa. É tamén esta a razón pola que o prato tradicional da cidade son as "Tripas à moda do Porto".

Casa Modernista en Aveiro, Portugal

Se queres ver as fotos pincha aquí

O Museo de Arte Nova está situado na Casa Maior Pessoa, un dos edificios máis admirados arquitectonicamente da cidade. O deseño do edificio atribúese aos arquitectos Silvia Rocha e Ernest Korrodi.

A fachada de pedra mostra un extraordinario detalle modernista nos adornos de ferro forxado. O edificio está rematado por unha  aguia.

No interior, os paneis de cerámica son o elemento dominante de deseño. Os forros das paredes son paneis de azulexos tradicionais portugueses (tellas cerámicas pintadas a man) que representan motivos de aves, animais e flores.

Conten unha casa de chá-cafetería, onde hai unha gran variedade de tés e cafés  dispoñibles. Pola noite, a Casa de Chá, transfórmase nun salón de cócteis.

Acehas do Mar, Portugal

Se queres ver as fotos pincha aquí. 


Se queres ver o vídeo pincha aquí.

                                                                      

                                                                     

Esta vila situada  a norte de Sintra, Portugal, é un dos lugares onde se poden contemplar unhas postas de sol moi fermosas. 

Azenhas do Mar é un pobo pequeno e pintoresco, colgado do alto dun acantilado, con casiñas brancas mirando ao atlántico, co azul de fondo. 

Na zona baixa do pobo hai unha piscina natural de auga de mar, onde está situado un bar cunha terraza mirando ao océano. A vila conta con varios restaurantes de gran calidade. 


Dentro do pobo, un conxunto de escaleiras e rúas estreitas conducen ata a cima, a través de recunchos e revoltas, desde as que se pode contemplar o mar, dunha forma diferente.

Armaçãou de Pêra, Algarve, Portugal

Se queres ver as fotos pincha aquí. 

Se queres ver o vídeo pincha aquí.

Armação de Pêra é unha poboación situada no Algarve Portugués, dotada dunha longa praia cunha extensión de 6 km  enmarcada polos dourados acantilados de pedra caliza.

É utilizada polos pescadores locais para preparar os seus apeiros de pesca e as súas barcas. Chama a atención ver aos tractores na praia tirando e empuxado aos barcos de pesca e tamén ás lanchas que levan aos visitantes a contemplar as grutas, situadas nos acantilados preto do lugar, debido a que non hai peirao no pobo.

Tamén se converteu, este areal, nun destino para o lecer das  persoas que buscan o sol do Algarve. 

Pescadores e bañistas nos mesmos espazos, toda unha experiencia.

Melgaço 1, Portugal

Melgaço é a rexión máis setentrional de Portugal. Limita ao norte, polo río Miño (que o separa de España); ao oeste, polo concello de Monção; ao suroeste, polo concello de Arcos de Valdevez (área do Parque Nacional da Peneda-Gerês); e polos concellos galegos de Entrimo, Verea, Quintela de Leirado, Padrenda, Creciente e Arbo.

Posúe tres fronteiras ou accesos de conexión á Galiza: en S. Gregório, na freguesía de Cristoval, a 9 km da Vila de Melgaço, unindo esta á poboación Galega de Ponte Barxas; na Ameijoeira, en Castro Laboreiro, hai conexión á poboación galega de Entrimo; en S. Marcos, na freguesía de Paderne no lugar do Peso, onde existe a Ponte Internacional que une coa poboación galega de Arbo. Á 10 Km da Autoestrada das Rías Baixas, que une Vigo con Ourense.

As terras de Melgaço están integradas na agrupación do Miño, no Distrito de Viana do Castelo. As súas 18 freguesías distribúense por zonas de planalto e ribeira, nas encostas do río Miño.



Para queres ver as fotos pincha aquí.  

Se queres ver o vídeo pincha aquí 

Melgaço, Portugal

Tomando como probábel a tradición, o castelo de Melgaço foi construído no reinado de D. Afonso Henriques, ao redor de 1170. Foi de feito este monarca quen concedeu a Melgaço a súa primeira carta de foro, entre 1183 e 1185, carta esa que foi confirmada por D. Afonso II en 1219, para ser substituída, no reinado de D. Afonso III, en 1258, por nova Carta de Foral.

A concesión dunha carta de foro pressupõe a existencia dun burgo, mesmo que fose de creación recente.

O outeiro de Melgaço, sobranceiro sobre o Río Miño, estratexicamente colocado en relación á pasaxe para a Galiza, instaláronse colonos e desenvolvéronse trocos comerciais. 

A poboación estaba baixo a protección de dous grandes mosteiros: Fiães e Paderne. 

O aínda incipiente burgo, moito á mercé das arremetidas das tropas leonesas, necesitaba unha protección máis eficaz que aquela que lle era facultada pola pequena fortaleza que o primeiro rei mandou construír no cume máis setentrional da penedia, sitio onde máis tarde sería erguida a torre de homenaxe.

Foi no reinado de D. Sancho II que a vila comezou a ser rodeada dunha cerca defensiva.

Nesa altura, entre 1211-1212, o norte de Portugal foi invadido polas hostes leonesas e Melgaço foi mesmo tomada, feito que apresurou a construción da muralla. As medidas foron tomadas, pois en 1245 xa estaba en construción co apoio do rei e a colaboración local, sobre todo o convento de Fiães.

Se queres ver as fotos pincha aquí. 

Se queres ver o vídeo pincha.

Mosteiro da Batalha, Portugal

O Mosteiro de Santa Maria da Vitoria, tamén chamado Mosteiro da Batalha é unha das obras máis importantes da arquitectura portuguesa e mesmo europea.

Este conxunto arquitectónico foi o cumprimento dunha promesa feita polo rei D. João I en agradecemento pola vitoria en Aljubarrota, batalla que tivo lugar o 14 de agosto de 1385 e que asegurou a independencia de Portugal.

As obras prolongáronse por máis de 150 anos, a través de varias fases de construción. Esta duración posibilitou a mostra das distintas solucións e tendencias artísticas, góticas (a que predomina), manuelinas e algunhas mostras de estilo renacentista.
 
Varias dependencias foron introducidas no proxecto inicial, que tivo como resultado un conxunto monástico que actualmente presenta: unha igrexa, dous claustros con dependencias anexas e dous panteóns reais, a Capela do Fundador e as Capelas Imperfectas.

E Monumento nacional e Patrimonio da Humanidade dende 1983.

Se queres ver as fotos pincha.

Grutas da Moeda, Fátima, Portugal

As Grutas da Moeda localízanse en S.Mamede, Fátima. Cunha extensión visitable de 350 metros e unha profundidade de 45 metros, a temperatura media é de 18ºC. 

Descubríronse en 1971 por dous cazadores que perseguían unha raposa, desvelando a beleza das súas salas e galerías. 

Hoxe é unha atracción turística da zona, preservándose rigorosamente as súas características internas e de superficie.

As grutas da Moeda están formadas por procesos de erosión e corrosión,  posúen cristalizacións, a rocha predominante é o calcario. Segundo os estudos, estas grutas remóntanse ao período Xurásico medio.
 
Os nomes das salas que compoñen as grutas son suxestivos da imaxe que proporcionan ao visitante: Persépio, Pastor, Fervenza, Virxe, Cúpula Vermella, Marítima, Capela Imperfecta, Bolo de Noiva, Bóveda Vermella e Fonte das Bágoas.
 
No exterior existe aínda un amplo parque de merendas envolvido polo bosque, unha cafetaría e un espazo comercial. 

Di unha lenda que, hai moito tempo, andaba un home rico polo bosque cun saco de moedas cando foi atacado por ladróns, máis ao tentar fuxir caeu xunto a un penedo xuntamente coas moedas cobizadas polos asaltantes, dando nome ás Grutas da Moeda.

Se queres ver as fotos pincha

Villa Idalina, Caminha, Seixas, Portugal

Villa Idalina, Caminha, Seixas, Portugal, é un palacete proxectado a principios do S. XX polo arquitecto Miguel Nogueira, sendo o resultado final de cinco proxectos, foi construído entre 1909-1911 por encargo de Joaquím dous Anjos Costa, para o seu uso privado en Seixas do Miño, a 5km de Caminha, moi preto da desembocadura do río Miño, o seu lugar natal, toma o nome de Idalina, da súa segunda esposa. Enmárcase nos parámetros eclécticos de principios do século pasado con pinceladas de Art Noveau. Ten unha extensión de 6.000 m2 entre casa, xardíns e anexos. No interior da Villa mantéñense os materiais e decorados orixinais en todas as dependencias: distintos salóns de estar, comedor, sala de baño, bodega, lareira, terrazas, etc. Os xardíns tamén son da época.
Está situada na marxe portuguesa do Rio Miño, a pouca distancia de Galicia. Son de destacar as vistas sobre o propio rio. 
Hoxe este edificio adícase a pousada e hostalaría, por certo unha atención exquisita. 

Montalegre, Tourém, A Raia

Montalegre. Está situado preto da Raia, zona de fronteira entre Galiza e o norte de Portugal, a visita a estas terras permite gozar destas paisaxes de montaña e da súa gastronomía, de especial calidade son as súas carnes como a de boi barroso.
Nesta vila atópase o Castelo de Montalegre, situado nun alto domina a vila e as terras fronteirizas. Ordenou construílo Dom Dinís para o control e defensa desta comarca, en tempos en que as fronteiras estaban en continuo cambio. O castelo de Montalegre conserva a torre de homenaxe de época de Dom Afonso IV é de estilo gótico, tamén unha muralla na que destacan tres torres de distintos tamaños chamadas: do Relogio, Pequena e do Sul. A torre de homenaxe esta habilitada para visitas e desde o alto contémplase unha boa vista da zona.
O románico está dignamente representado pola igrexa de San Vicente.
 Tourém é unha aldea do concello de Montalegre, é a única poboación portuguesa situada ao Norte da Serra do Gerês ás beiras do embalse do rio Salas. Esténdese nunha lingua de terra que se introduce na provincia de Ourense, sendo unha sorte de península rodeada polos pobos galegos de Requiás, Guntimil e Calvos de Randín e o territorio coñecido como Couto Mixto. Tourém é un dos extremos do "camiño privilexiado", camiño exento de fiscalización que comunicaba esta vila co Couto Mixto.
Tourém é unha aldea agrícola e gandeira, a súa economía complementouse, durante xeracións, coa práctica do contrabando.
A vila é de orixe medieval, xa documentada no século XII, que xunto ao desaparecido Castelo dá Piconha ocupaban esta zona de fronteira.

Pitões dás Júnias

Pitões dás Júnias é un dos pobos situados a maior altura de Portugal, esta vila pertence ao concello de Montalegre, no distrito de Vila Real,  dentro do Parque Nacional Peneda-Gerês, moi perto da Raia e polo tanto de Galiza .
A súa orixe está relacionada coa fundación do Mosteiro de Santa María de Junia, do século XII, construído sobre unha ermida prerrománica do IX. Este mosteiro puido exercer unha función de apoio aos peregrinos que se dirixían a Santiago de Compostela, aínda que a documentación existente é moi escasa o que dificulta o coñecemento da súa historia.

O pobo mantén o seu aspecto antigo, conservando os edificios de pedra nas súas rúas de armazón medieval. Aínda é posible observar algunhas pallozas típicas con teitos de palla e gozar da súa arquitectura tradicional, exemplos son o Forno comunitario, que aínda hoxe está en uso, un museo etnográfico móstranos as diversas actividades que realizou e aínda realiza a poboación da vila, Un muíño restaurado, tamén comunitario, indícanos como se realizaba a labor da muiñada.
Existen na localidade outros edificios relixiosos de interese como A Igrexa barroca de San Rosendo, ou as capelas do Anxo Custodio e de San Juan da Fraga.
Moi preto da aldea sitúase o Mosteiro de Santa María de Júnias, do camiño que leva ao mosteiro, pouco antes de chegar a este, sae un ramal que leva á fervenza que leva o mesmo nome da poboación, o acceso ao miradoiro dende o que se ve esta fervenza faise a través dun pasadizo de madeira de máis de 200 escaleiras, este enclave deu orixe a múltiples lendas da zona.

Ponte de Lima

Ponte de Lima, vila milenaria, situada a beira do río Lima, ten unha historia moi antiga. Aquí, os Romanos construíron unha ponte, que lle dá nome á vila, na calzada que conducía de Braga a Astorga. Ten 277 m de longo por 4 m de ancho, ten 16 arcos de medio punto apoiados en alicerces calados reforzados con tallamares. Foi destruída e posteriormente  reconstruída e provista de ameas.  Ao río Limia, os romanos, déronlle o nome de Lethes, río do esquecemento. Ás murallas, o mesmo que lle pasou a ponte, tamén foron destruídas. Mandaras construír por D. Pedro, en 1.359. O burgo medieval que naceu á beira  destas fortificacións deu lugar, así, a un núcleo urbano que se foi espallando xunto ao río. Aínda asi a vila soubo manter as memorias históricas e a traza arquitectónica do pasado, afirmándose como un exemplo de rehabilitación e xestión urbanística. Merece a pena percorrer o labirinto de rúas do seu centro histórico e descubrir cada un dos seus monumentos, románicos, góticos, manuelinos, barrocos ou neoclásicas.

Bragança

 Bragança, cidade encravada nas montañas do Nordeste transmontano, a antiga cidade de Bragança deu o seu nome á derradeira dinastia de reis de Portugal.
A cidadela amurallada acolle no seu interior unha cidade medieval,que data do século XII, sorprendentemente ben conservada.
Un Castelo, construído por D. Dinis e ampliado por D. João I para mellorar a defensa da raia fronteiriza. No centro das catro torres cilíndricas do castelo, érguese a Torre de homenaxe. As murallas son coroadas por un camiño de rolda. coas súas torres de vixía e calabozos.
A Domus Municipalis (edificio pentagonal e monumento único da arquitectura civil medieval en Portugal, que servía de local de reunión para os «homes bos» do concello).
A  Igrexa de Santa Maria, tamén situada dentro das murallas, é de orixe románica, adquire estilo barroco debido a súa restauración no século XVIII. A Porta principal , do mesmo estilo, conten columnas salomónicas decoradas. No seu interior conten unha interesante pintura do século XVIII.
Un Pelouriño, situado no centro da praza, recorda os modos de facer xustiza nun tempo pasado.

PN Montesinho

A área das serras de Montesinho e Coroa, situado ao nor-leste de Portugal, foi escollida para Parque Natural por reunir condicións nas que é visíbel a integración harmoniosa do home co medio ambiente, foi creado en 1979, sendo unha das maiores áreas protexidas de Portugal. Está constituído por unha sucesión de elevacións arredondadas e vales profundamente encaixados, con altitudes variando entre os 438m e os 1481 m onde as aldeas, aniñadas en puntos abrigados e discretos, pasan facilmente desapercibidas aos ollos do visitante ocasional.
Esta zona foi poboada desde hai milenios, conserva vestixios arqueolóxicos en moitas das súas aldeas. algunhas, posúen aínda nas toponímias antigos nomes de fortificacións castrexas; outras, antigas propiedades rurais, exhiben nomes persoais de orixe xermánica, atribuídos aos colonizadores visigodos.
O que dá a este Parque características únicas é precisamente a forma como ao longo dos séculos as poboacións souberon integrarse harmoniosamente na paisaxe, a pesar das peculiaridades geoclimáticas.

Ponte Vasco da Gama, Lisboa

A Ponte Vasco dá Gama foi inaugurado en 1998, no quinto centenario da viaxe ás Indias do gran mariño portugués que lle dá nome.
A súa lonxitude total é de 17,3 quilómetros, por tanto é o máis longo de Europa e un dos máis longos do mundo. Deste percorrido, 10 transcorren sobre o chamado Mar da Palla (na desembocadura do Tejo) e o resto está formado por viadutos que salvan áreas de gran importancia ecolóxica nas súas ribeiras.
Trátase do gran orgullo da enxeñaría civil portuguesa. Construíuse en catro partes diferenciadas e está preparado (polo menos, sobre os planos) para resistir un terremoto até catro veces máis intenso que o que arrasou a cidade en 1755.
A súa impresionante estrutura pódese observar perfectamente desde o avión mentres se aproxima ao aeroporto. Paradoxalmente, os seus 155 metros de altura convérteno nunha das construcións máis altas de Portugal.

Santuário do Bom Jesus do Monte

O Santuário do Bom Jesus do Monte, tamén coñecido como Santuário do Bom Jesus de Braga, está situado na cidade, concello e distrito de Braga, en Portugal.
Este santuário católico constitúe nun conxunto arquitetónico-paisaxístico integrado por unha igrexa, unha espectacular escalinata onde se desenvolve a Via Sacra do Bom Jesus, unha área verde (Parque do Bom Jesus), alguns hotéis e um funicular (Elevador do Bom Jesus).
Este conxunto merece moito a pena visitalo, subir no funicular e baixar pola escalinata, é unha boa opción.

Guimarães, merece un paseo

Guimarães é unha cidade portuguesa situada no Distrito de Braga, rexión Norte, cunha poboación de 52.182 habitantes.
É unha cidade histórica, cun papel crucial na formación de Portugal, e que conta xa con máis dun milenio desde a súa fundación, altura en que era designada como Vimaranis
Guimarães é unha das máis importantes cidades históricas do país, sendo o seu centro histórico considerado Patrimonio Cultural da Humanidade, tornándoa definitivamente un dos maiores centros turísticos da rexión. As súas rúas, avenidas e monumentos respiran historia e encantan a quen a visita.

Citania de Briteiros

A Citania de Briteiros é un espazo arqueolóxico da Idade do Ferro situado no concello de Guimarães, norte de Portugal. É unha das citanias máis características da Cultura castrexa do noroeste da Península Ibérica. É moi interesante esta visita virtual á Citania.

Portugal, Monçao, Melgaço... devagar

Pasando o Miño pola antiga fronteira de Salvaterra, chegamos a Monçao. O primeiro que se ve é a muralla-fortaleza que rodea a cidade vella, e que nos rememora as pretensións Castelas de ocupar o territorio Luso.
Un casco antigo dános a benvida, con calexas, recunchos, vistas ao Miño e a Galiza, do outro lado raia.
Unha boa comida, prezo axustado, e un viño saboroso, Albarinho branco, deixan unha suave pegada nos sentidos. 
A feira, nun lateral da muralla, tradicional, con toques "kitsch", con coles e ceboliño á venda, todo ben combinado.
Unha exposición, galaico-portuguesa, amosa as raíces comúns entre as dúas realidades.
Melgaço, situado a poucos quilómetros río arriba, tamén ten amurallado o seu casco histórico, a lenda sobre a heroína Ines Negra, infórmanos dos motivos. A vila está presidida por unha torre, situada no medio dunha fortaleza. Encanto e beleza son as sorpresas que nos depara un paseo polas praciñas e recunchos vellos, pero, se o facemos moi amodo.
Parte das fotos son de M.M.P.