Castro de Baroña

O Castro de Baroña está situado nunha pequena península rochosa, separada da terra por un istmo de area. Foi ocupado entre os séculos I a. C. a I d. C.

No istmo que separa o castro da terra, atópase a primeira medida defensiva, un foxo de 4 metros de ancho e 3 de fondo. A continuación, unha segunda muralla formada por 2 muros paralelos de pedra e area. Deste xeito, antes de chegar á muralla principal que rodeaba o castro, temos as dúas primeiras murallas paralelas que servían de primeira defensa.

Un triplo conxunto de muros paralelos e escalonados que terminan na porta de entrada, flanqueada por unha torre, constituen as murallas máis próximas á zona residencial. A zona sur, debido á proximidade das rochas o muro sinxelo.

As escaleiras de entrada, ben conservadas, lévanos a un poboado dividido en dúas. Nun nivel inferior, a zona sur, coas primeiras construcións e os restos da torre que flanquea a porta.

Na zona norte, separada da anterior por unha muralla, á que chegamos a través doutra porta con escaleiras tamén moi ben conservadas, con construcións de maior tamaño.

Na totalidade do conxunto consérvanse aproximadamente unhas 20 vivendas de planta circular ou oval, sen portas nin fiestras e con banco corrido en todo o perímetro.

É un castro marítimo, primeiro pola súa situación xeográfica, a carón do mar, tamén polo medio de vida dos seus habitantes. Como o indican os restos dun "concheiro", chamado así pola cantidade de conchas de moluscos e mariscos amontoadas. Os habitantes do Castro de Baroña recollían marisco na praia e os acantilados e practicaban a pesca. Entre os restos dos concheiros atopáronse anzois e demais utensilios necesarios para a actividade pesquera tamén espinas e vertebras de peixes.

O poboado castrense podería ser case autosuficiente, a falta de auga, que traerían do exterior.

Outras actividades que se desenvolveron neste Castro son a minería e a metalurgia. Na zona norte hai un forno no que se traballou, como na maioría dos castros, o bronce e outros metais como ouro e ferro.

Se queres ver as fotos pincha aquí. 

Se queres ver o vídeo pincha aquí.

Castro Cidá de Borneiro

Castro de Borneiro, situado en Cabana, Comarca de Bergantiños, A Coruña. É un dos castros máis representativos de Galiza, dada a súa difusión. É coñecido como A Cidá (a cidade), topónimo moi empregado en Galicia en lugares con restos similares.

A súa datación figura entre os séculos IV e I a.c., é por isto que non chegou a ser romanizado, sendo un dos poucos castros estudados que non sufrise a influencia da cultura do imperio.

Descubriuse en 1924, as excavaciones comezaron nos anos 30. Reanudanse as escavacións na década dos 70. Continuaron nos 80 e conseguese que visen a luz ata 36 construcións. Moitas das pezas que se atoparon están expostas no Museo Arqueolóxico da Coruña.

O conxunto da cidade está rodeado por un foso e dúas murallas defensivas, polo este a defensa vénlle dada pola inclinación do terreo. No antecastro, a parte situada fora das murallas, apareceron os restos dunha vivenda ovalada, dúas fontes e un forno circular que poidera estar cuberto por unha bóveda. 

É de destacar o grande tamaño das vivendas, así como as formas circulares de todas as casas, que demostran a non romanización do lugar.

O poboado abastecíase de auga dun regato que discorre ao carón da Cidá, o Rego do Muíño. 

Se queres ver as fotos pincha aquí.

Se queres ver o vídeo pincha aquí.

Castro de Viladonga, Castro de Rei

O Castro de Viladonga (Castro de Rei - Lugo) é un dos máis importantes de Galiza, dado que foi habitado durante máis de 8 séculos, isto permite obter moitos datos da cultura galego-romana, foi declarado BIC.

Atopouse un torque de ouro en 1911, isto motivou que se empezaran a realizar escavacións en 1972. Desde entón a recuperación de materiais, actividades de conservación e limpeza foron continuos.

Ocupa un outeiro con vistas á Terra Chá e as montañas de Monciro, Pradairo e Meira.

A croa está protexida por un total de catro muros de pedra e terra. No momento de máxima ocupación poderían habitar a aldea ata 250 persoas.

Foron atopados numerosos obxectos feitos de bronce e ferro, muíños, apeiros agrícolas e anacos de cerámica. 

O asentamento tivo a súa orixe entre os séculos II ou I a.C. aínda que o seu esplendor, sitúase entorno a os séculos III e V, considerase un exemplo de integración da cultura romana e Celta en Galicia.

Ao lado do castro sitúase un edificio, construído en 1986, no que se aloxa un museo que conserva os elementos atopados no castro.

Se queres ver as fotos pincha aquí 

Se queres ver o vídeo pincha aquí 

Castro de San Cibrao de Lás, Croa

Na croa comezáronse traballos de escavación sistemática no ano 1922 por parte de Cuevillas. Nestes traballos descubríronse, próxima á porta, unha construción de planta case cadrada feita con cachotería e pavimentado interiormente tamén con cachotería. Ao carón da muralla, á dereita da porta, pódese ver unha inscrición sobre o penedo co texto IOVI (dedicado a Xúpiter). Tempo máis tarde, Xaquín Lorenzo destapou varias construcións con plantas de diversas tipoloxías pero, en contraste coa ordenación da antecroa, todas elas illadas entre si.
É de destacar que nas portas de entrada, o acceso á croa era por medio de escadas, o que impediría a posibilidade de que os carros accedesen a ela.

Castro de San Cibrao de Lás

O Castro de San Cibrao de Lás, tamén coñecido como A Ciudá, Lambrica, Lansbrica ou Lanobrica, é un dos castros galaicos en proceso de escavación de maior tamaño entre os localizados no territorio da actual Galicia. Do resultado dos estudos arqueolóxicos pódese definir un período de ocupación continuada desde o século II a.C. ata o século II d.C., e con posibles ocupacións esporádicas máis tardías.
A Cidade é o nome tradicional entre as xentes dos arredores. Os nomes de Lambrica, Lanobriga e Lansbrica proceden de diversas lecturas que foron feitas sobre unha ara romana dedicada ao deus galaico Bandua, existente nunha casa particular na veciña parroquia de Eiras.

Castro de Castromao (Celanova)

O castro de Castromao é un castro situado no actual concello de Celanova, no sueste da provincia de Ourense. Suponse que foi habitado polo pobo dos coelernos.
Está situado nun outeiro de 732 metros de altura, desde o que se domina o curso do río Arnoia e os castros de Novelle, Trelle, Merca e Berredo. Ten unhas dimensións de 150 metros no eixo norte-sur e 130 no leste-oeste. O interior da parte amurallada ocupa uns 20.000 m². O terreo presenta un forte desnivel, salvo na súa parte noroeste, onde é bastante menos pronunciado. Polas súas inmediacións discorría unha calzada secundaria da Vía XVIII do itinerario de Antonino, relacionada coa ponte do Freixo.

O Castro da Graña e bolboretas

O Castro da Graña é un sitio arqueolóxico da cultura castrexa localizado no lugar da Graña, na parroquia da Capela, no concello coruñés de Toques. Unha tarde de vagar entre flores e bolboretas, sorrisos e encantamentos da vella meiga do castro.

Cabana de bergantiños

O concello de cabana de Bergantiños está situado na Costa da morte, entre Ponteceso e Laxe. As fotos mostran: unha pequena entrada do “río-ría” no núcleo urbano do concello, unha vista da desembocadura do río Anllóns, da barra e do monte Branco, cidade (castro) de Borneiro, un cruceiro situado na estrada que vai cara a igrexa de Borneiro e que ten a particularidade de que se pode mover  a parte de arriba, cando hai que pedir algún favor especial.