A Spezia

                               

A Spezia, en  Ligur A Spézza, é unha cidade da rexión de Liguria, atópase no Golfo do mesmo nome. 

Concretamente, a cidade áchase entre outeiros e o mar. Na zona occidental da Spezia sitúase o arsenal militar mentres que no lado oriental do golfo áchase o porto mercantil, un dos máis importantes de Italia, tamén teñen importancia as actividades; pesqueira, turística e a do porto deportivo. 

O Golfo da Spezia é tamén chamado "Golfo dei Poeti" (Golfo dos poetas) dado que foi residencia, durante algún tempo, de importantes poetas ingleses como Percy Bysshe Shelley e George Byron.

A Spezia caracterízase por ser unha cidade moderna, moitos edificios construíronse a partir de 1920, hai, tamén, moitos lugares de interese histórico e paisaxístico nos seus arredores. 

Moi preto atópase o conxunto de pobos mariñeiros denominados "Cinque Terre", que o mesmo que Portovénere, as illas de Palmaria, Tino e Tinetto, foron declarados Patrimonio Mundial da Humanidade pola  UNESCO.

Para ver as fotos pincha neste texto

Siena cidade da Toscana

Siena é coñecida polo seu patrimonio artístico e urbanístico, a Piazza do Campo, conxunto monumental da Catedral, todo un conxunto de rúas e prazas con moito encanto, e toda a cidade situada nun entorno de paisaxe propio  da Toscana. Todo este conxunto urbano presenta unha notábel unidade estilística. Foi declarada pola UNESCO como Patrimonio da Humanidade. 

Segundo a mitoloxía romana, Siena foi fundada por Sénio, fillo de Remo, e pódense encontrar numerosas estatuas e obras de arte nas que se mostran, o mesmo que en Roma, os irmáns Rómulo e Remo mamando da loba. 

Esta cidade foi un poboamento etrusco e, máis tarde, colonia romana (Saena Julia) refundada polo emperador Augusto. Era, con todo, unha pequena poboación, lonxe das rutas principais do Imperio. 

NO século V, Siena, constitúese nunha cidade cristiá. O certo é que o conxunto de obras artísticas que conten representan un alto valor histórico e estético. 

Frescos da Librería Piccolomini, na Catedral de Siena

Siena é das cidades de máis interese de Italia, do que eu coñezo, un paseo polo seu casco antigo proporciona unhas vivencias especiais. Garda múltiples tesouros artísticos e paisaxísticos urbanos.

Un destes tesouros é a Librería Piccolomini, na Catedral de Siena. A Bernardino dei Betto, chamado Pinturicchio, encomendóuselle a decoración dun dos lugares máis importantes do centro de Italia naquela época, a Librería Piccolomini, na catedral de Siena. O cardeal Francesco Todeschini Piccolomini, bispo daquela cidade fíxoa construír co fin de gardar nela os preciosos manuscritos que pertenceron ao seu tío, o humanista Eneas Silvio Piccolomini, elixido papa baixo o nome de Pío II (1458-1464). A sala, de altos muros e iluminada por dúas grandes ventás, foi construída entre 1492 e 1508. 

No contrato asinado entre o cardeal e Pinturicchio o 29 de xuño de 1502, o artista comprometíase a glorificar os feitos da vida de Pío II nunha fastuosa crónica pintada.

Nesta crónica pintada figuran personaxes da época, coidados detalles e belas cores co fin de obter, como sucedeu en realidade, unha apoteose da pintura mural do século XV. 

O contrato prevía tamén que fose o propio artista quen preparase os debuxos, pintase as cabezas dos personaxes e fixese retóquelos pertinentes en seco. 

Aínda que dispoñía da asistencia de numerosos aprendices. Pinturicchio foi axudado por mestres como Aspertini e o mozo Rafael.

Difícil imaxinar que estas paredes que vemos son planas.

Foro Romano e Praza do Campidoglio

  Foro Romano e Praza do Campidoglio
O Foro Romano era a zona na que se desenvolvía a vida pública e relixiosa na antiga Roma. O Foro é, xunto co Coliseo, a maior mostra de grandeza do Imperio Romano que se pode ver na actualidade.
Ao finalizar o Imperio, o Foro Romano deixouse no esquecemento e, co tempo, quedou enterrado. Aínda que no século XVI xa se coñecía a existencia e a localización do Foro, non foi ata o século XX cando se realizaron as escavacións.A área na que se atopa o Foro era, nos seus inicios, unha zona pantanosa. No século VI a.C. a área foi drenada mediante a Cloaca Máxima, un dos primeiros sistemas de alcantarillado do mundo.
Son moitos os puntos de interese, a destacar:
Vía Sacra: Era a principal rúa da antiga Roma e comunicaba a Praza do Campidoglio co Coliseo.
Arco de Perico: É un arco do triunfo que conmemora a vitoria de Roma sobre Xerusalén. Foi construído trala morte do emperador Perico.
Arco de Severo Sétimo: Arco erixido no ano 203 d.C. para conmemorar o terceiro aniversario de Severo Sétimo como emperador.
Templo de Antonino e Faustina: Construído no século II, o mellor conservado do Foro Romano.
Basílica de Majencio e Constantino: Aínda que está derruída na súa maior parte, o seu tamaño dá motivos para pensar que foi un dos edificios máis importantes do Foro Romano.
A Curia: Neste edificio reuníase o Senado para tomar decisións administrativas e sobre o Goberno de Roma.
Columna de Foca: Erixida no ano 608 d.C. en honor ao emperador de Bizancio, esta columna de máis de 13 metros de altura é unha das poucas que permanecen en pé.
Pegada ao Foro Romano atópase a Praza do Campidoglio ou Praza do Capitolio está situada na cima do Outeiro Capitolino é a primeira praza moderna que se deseñou en Roma. Foi trala visita a Roma do emperador Carlos I en 1536 cando o Papa Paulo III Farnese encargou a Miguel Anxo o deseño da nova praza.
No centro da praza instalouse unha impoñente estatua ecuestre de Marco Aurelio realizada en bronce, que na actualidade atópase resgardada no Palacio dos Conservadores. A que se atopa na praza na actualidade é unha reprodución. Debido a que as obras foron demasiado lentas, Miguel Anxo non viviu para ver a súa obra finalizada aínda que, malia isto, a construción realizouse seguindo fielmente os seus planos.
  Nesta praza atópase tamén, na esquina entre o Palazzo Senatorio e o Palazzo Nuovo unha copia da escultura da coñecida Loba Capitolina, que forma parte da Lenda de Rómulo e Remo. A orixinal está resgardada nos Museos Capitolinos.

Panteón de Agripa

O Panteón de Agripa, tamén coñecido como o Panteón de Roma, é unha das obras mestras da arquitectura da capital italiana. É o edificio mellor conservado da antiga Roma, está situado na Piazza della Rotonda. A construción do Panteón actual levouse a cabo en tempos de Adriano, no ano 126 d.C. O nome de Agripa vén dado porque o lugar no que está construído o edificio actual estaba anteriormente ocupado polo Panteón de Agripa, construído no ano 27 a.C., que quedou destruído debido a un incendio no ano 80 d.C.
A principios do século VII o edificio foi doado ao Papa Bonifacio IV e este transformouno nunha igrexa.
 O que máis sorprende da arquitectura do Panteón son as súas medidas: o edificio circular mide exactamente o mesmo de diámetro que de altura: 43,30 metros. A cúpula, co mesmo diámetro, é maior que a da Basílica de San Pedro. No centro da cúpula ábrese un óculo de 8,92 metros de diámetro, que permite que a luz natural ilumine todo o edificio. A fachada rectangular, que oculta a enorme cúpula, está composta por 16 columnas de granito de 14 metros de altura, sobre as cales pódese ver a inscripción "M.AGRIPPA.L.F.COS.TERTIVM.FECIT", que significa: Marco Agrippa, fillo de Lucio, cónsul por terceira vez, fíxoo". No interior do Panteón atópanse as tumbas de numerosos reis de Italia e multitude de obras de arte. O personaxe máis coñecido que se atopa enterrado no Panteón é sen dúbida o pintor e arquitecto renacentista Rafael. 
Os arredores do Panteón adoitan estar repletos de xente a calquera hora, tanto fotografando o edificio, tomando unha cea típica ou un refrixerio nalgunha das terrazas da Piazza da Rotonda, mentres gozan do espectáculo proporcionado por diferentes artistas que traballan na rúa.
Preto do monumento atópanse pazos, fontes de auga fresca, e vellas rúas de Roma. 

Pisa, Toscana

Pisa, Toscana. Está situada á beira do Mar Tirreno, é atravesada polo río Arno, o mesmo que pasa por Florencia, e que Maquiavelo, cun proxecto de Leonardo da Vinci, tentou desvialo e separalo de Pisa. É a cidade natal de Galileo Galilei. Foi fundada no S.V a.C. polos etruscos, e desde o S.III a.C. foi aliada de Roma. No ano 180 a.C. converteuse en colonia romana, pasando a ser unha importante base naval, chamada Portus Pisanus. No S.XII, grazas á súa participación nas Cruzadas, converteuse no principal centro de comercio co Mediterráneo oriental. O seu declive comezou en 1284 trala derrota da súa flota en Meloria a mans dos xenoveses. En 1405 tras un longo asedio, foi conquistada por Florencia.
No centro da cidade atópase a Piazza dei Cavalieri, un lugar que recibe o seu nome pola sede da orde do mesmo nome, fundada no século XVI para defender as costas do Tirreno dos ataques de piratas sarracenos. Pódense ver varios pazos: Palazzi degli Anziani, unha construción do século XI que albergaba a sé dos representantes do Goberno de Pisa. A torre do Orologlio, antiga prisión, é o escenario dun dos pasaxes da Divina Comedia de Dante Aligheri.  
Na Piazza dei Miracoli atópanse os monumentos mais importantes de Pisa: Torre inclinada, foi declarada en 1987 Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, é o campanario do Duomo, catedral. Ten 55 m. de altura é caracterízase pola súa inclinación de 5º 30' (4,20 m.) e pola súa decoración claroscura. Na sala da campá, Galileo realizou os seus experimentos sobre a gravidade.
A súa construción foi iniciada en 1173, pero tivo que ser interrompida cando ía pola terceira planta, debido ao afundimento do terreo no que está asentada, en 1350 rematou a súa construción, despois de corrixir o deseño e facela máis lixeira. No S.XVI consolidouse a base, pero continuou a inclinación, ata tal punto que en 1990 a torre foi pechada ao público, porque se inclinaba 1,18 milímetros anuais.
No 2002 volveu abrirse ao público tras endereitala 39,60 centímetros. A técnica empregada foi a extracción da terra situada baixo o "campanille", na parte oposta á da súa inclinación, para logo deixar caer o edificio sobre o oco creado. Outro dos edificios da praza é o Duomo, catedral, esta empezou a construírse
logo da vitoria sobre os sarracenos en 603 en Palermo, destinouse o botín de cinco navíos para a súa construción, rematouse no 1122, sendo a máxima expresión da arquitectura románico-pisana. A fachada está decorada con catro niveis de galerías de pequenas columnas. Tamén se atopa nesta praza o Baptisterio, Construído en 1152, ten a mesma altura que a torre inclinada. A súa planta é circular de 35,50 m. de diámetro e está cuberto por unha cúpula piramidal de oito lados, coroada por unha estatua de San Xuan Bautista. No exterior está percorrido por unha galería de columnas e elementos decorativos gótico-floridos, que fan xogo coa estrutura do Duomo.
Resulta curioso como os turistas se empeñan en endereitar a Torre, fotograficamente, claro.

Canteiras de Carrara, Códena, Toscana

Canteiras de Carrara, Códena, Toscana. Estas canteiras son moi coñecidas polo seu "mármore de Carrara". O Panteón de Agripa, Columna de Trajano, O David de Miguel Angel, na Catedral de Siena o  púlpito gótico octogonal, fachadas de múltiples catedrais italianas como a de Florencia, escultores coma Giovanni e Nicola Pisano,  deron un pulo ao uso deste material, usado tanto en elementos artísticos como  elementos de construción e decoración. Era o mármore preferido por Miguel Ángel para as súas esculturas, afirman que viaxaba a Carrara para seleccionar os bloques cos que realizaría as súas obras, excepto no caso do "David", xa que este era, orixinalmente, un bloque de Carrara que pasou de man en man por outros escultores (Agostino dei Duccio e Antonio Rossellino) e terminou finalmente no obradoiro de Miguel Angel, ao que non lle importaron as pequenas deficiencias de orixe do mesmo. Estas canteiras probablemente xa se usaban na Idade de Bronce para producir utensilios variados e tamén obxectos decorativos e conmemorativos para incluír nas tumbas dos mortos.
Cos romanos comeza unha importante extracción e na época de Xulio César (48-44 a. C.),usábase este mármore para as construcións públicas de Roma e tamén en moitas casas patricias. A exportación realizábase polo porto de Luni, de aí o seu nome de (marmo lunense). Esta actividade extractiva detense a partir do século V, pola caída do imperio romano. Máis adiante pasa a ter unha gran demanda xa que se usaba para a construción e a decoración interna dos edificios relixiosos. Hoxe hai unhas 300 minas en funcionamento, unha parte  da extracción exportase. Todos os séculos de explotación e dominación non acougaron o carácter rebelde do seu pobo que posúe unha  forte tradición obreira onde as súas organizacións tiveron e seguen tendo moito peso.  Un monumento no centro de Códena, poboación situada a carón das minas, ilustra sobre sobre as duras condicións de traballo das persoas mineiras.  Chama, tamén, a atención o prato típico desta poboación, touciño ou lardo, que nos indica o esforzo físico que realizaban as persoas que traballaban na mina. A destrución do medio natural que implica a explotación da mina, fainos reflexionar  sobre os prezos que se pagan polo uso destes materiais.

 

Volterra, Toscana, Xirasois

Volterra, Toscana, Xirasois. Pequena cidade de arquitectura medieval que se atopa ao sur da Toscana, a poucos km de Siena e San Gimignano e cerca da costa. Volterra é unha cidade que conta con mais de 2000 anos de historia. Ten as súas orixes no século VII AC. Converteuse nunha importante capital Etrusca no século III AC, alcanzando unha poboación de 25.000 habitantes. De capital etrusca pasa logo a ser cidade romana. No século V DC constrúese en Volterra a primeira igrexa baixo o poder do Marquesado de Toscana, que impulsa un importante desenvolvemento económico, social, relixioso e xurídico. Na idade media Volterra segue xogando un papel relevante nas loitas entre Siena e Florencia e constrúense as murallas que aínda se poden admirar hoxe en día. Un paseo polas súas rúas do centro histórico amosan casas, torres e palacios que contan con máis de 2000 anos de historia.

As persoas de Volterra veñen traballando o alabastro para elaborar todo tipo de traballos ornamentais. Esta pedra caliza, sutil e translúcida, foi moi utilizada, hoxe escasea.
Tamén presta unha parada na campiña toscana para perderse nunha leira de xirasois.

Castelo de Monteriggioni, na Toscana

Castelo de Monteriggioni, na Toscana. Perderse pola Toscana, no centro de Italia, amodo e con moita disposición a "paponear", deixándote impresionar polas paisaxes, atópanse moitas vilas antigas, moitas delas amuralladas, que nos indican a importancia estratéxica destes puntos xeográficos.
Unha destas vilas é Monteriggioni, un pequeno poboado situado no alto dun outeiro, aloxado no interior dun castelo do século XIII e que desempeñaba un importante papel militar pois contribuía á defensa Siena de invasións de Florencia, por estar cerca de importantes vías de comunicación como a Vía Francigena e Cassia.
Resulta curioso un dos sistemas defensivos, cercaban as murallas con carbón que era incendiado no caso de invasións.
A muralla e algunhas das súas torres aínda se conservan hoxe, e foi este lugar o que inspirou á Dante Alighieri a súa obra "Divina Comedia".

 

Cinque Terre, Riomaggiore

Cinque Terre, rexión de Liguria, na Riviera, Italia, é o nome que se lle dá a unha porción de costa acantilada onde as persoas souberon adaptarse ao abrupto relevo bañado polo Mediterráneo. Antigamente  a poboación de Cinque Terre vivían do mar e a agricultura hoxe este lugar, patrimonio da humanidade desde 1997 e declarado Parque Nacional dous anos máis tarde, vive, tamén, do turismo. 

O primeiro dos 5 pobos que conforman o parque nacional das Cinque Terre, andando de sur a norte, é Riomaggiore, este é un pobo con numerosas casas coloreadas, empinadas na ladeira da montaña, que se estenden desde o alto ata a beira do mar, onde está situado un pequeno embarcadoiro.
Esta vila é visitada por numerosos turistas que comparten espazo cos habitantes do lugar, boa parte deles mariñeiros.
Un paseo polas estreitas rúas do pobo permite descubrir currunchos e paraxes particulares, asi como a vida tranquila da vila, roupa colgando das ventás, pintores idealizando as vistas do lugar. Tamén nos ofrecen artesanía, viños locais, bo peixe. 
No fondo do pobo, á beira do mar, hai un miradoiro dende o que podemos contemplar a costa empinada da zona, o mar Mediterráneo e unha panorámica do pobo.
Seguindo un carreiro que vai á beira do mar, atópase unha praia  empedrada, das poucas que existen na zona.

Coliseo, Anfiteatro Flavio

O Anfiteatro Flavio, coñecido universalmente como o Coliseo. Remataron a súa construción no ano 80 dc.  Estivo en funcionamento ata o ano 523, aínda que o último combate de gladiadores está rexistrado en 435. 
 A fachada do Coliseo é un dos exemplos máis completos da linguaxe clásica arquitectónica. Este sistema de construción serviu de modelo de composición construtiva ao longo dos séculos.

A finais do século VI construíuse unha pequena igrexa dentro da estrutura do anfiteatro e a area transformouse nun cemiterio. Nos chanzos instaláronse fábricas.
A principios do século XIII, unha familia da nobreza apropiouse do Coliseo e fortificouno, transformándoo nunha especie de castelo. 
En 1349 houbo un gran terremoto, que danou a súa estrutura e derrubou o muro externo ao lado sur. Moitas das pedras desprendidas e outras que se sacaron dos muros, incluído  o travertino (pedra similar ao mármore), que o recubría e que foi arrincado,asi como moitos elementos decorativos, foron utilizadas para construír e decorar palacios e igrexas, incluído o Vaticano. Unha das construccións nas que se empregou foi no Palacio Barberini, que deu orixe ao dito(O que non fixeron os bárbaros, fixérono os Barberini). O espolio continuou ata 1749.

No Coliseo os romanos gozaban de moitos espectáculos diferentes; Un dos máis curiosos consistía en encher o rodo de auga para representar batallas navales.
Tamén se organizaban pelexas de animais salvaxes (leóns, panteras, elefantes) que eran traídos desde lugares afastados, ás persoas prisioneiras obrigábanas enfrontarse a estas feras.
Os espectáculos principais eran as loitas de gladiadores. A maioría das persoas que combatían eran homes e tamén mulleres, obrigábanos a pelexar entre eles e elas, estas persoas eran escravas e prisioneiras ás que se obrigaba a esta actividade, unha parte importante morrían nas pelexas e eran retirados pola porta da morte a un lugar onde eran espoliados.