Este verán, invitado por un grupo de
persoas relacionadas co instituto de “Monte Neme” de Carballo
despraceime a Malpica. Nesta vila mariñeira embarcamos rumbo ás
illas Sisargas (saber mais), saíndo do porto, á nosa dereita contemplamos un
tramo da costa de Bergantiños, pola esquerda vemos ao monte do cabo
de Santo Adrián, no medio do monte atópase o santuario do mesmo
nome.
Á chegada a illa “Grande” ou “A
Illa”, así se chama a de maior tamaño, desembarcaramos nun
pequeno porto construído para atender as necesidades do Faro.
Recíbennos unha cohorte de gaivotas que nos atronan cos seus
berros, alarmadas pola presencia de individuos/as que rompen a súa
tranquilidade e dos que nunca se sabe cando van en son de paz ou en
son de destrución de todo tipo de medios naturais (ou artificiais).
Contemplando de cerca esta
paisaxe, tantas veces imaxinada e mesmo mitificada, sobrecolle e
cautiva.
Doume conta do plural do nome de
Sisargas, conxunto de tres illas “Grande” ou “A Illa”,
“Chica” e “Malante”.
Vexo que é o paraíso das gaivotas
que teñen as illas colonizadas e onde crían, vense niños a ras do
chan e moitas crías exercitando as técnicas do voo sen que as
molesten, esto é moito dicir porque nos fomos unha molestia para
elas, aínda que tentamos que fose mínima.
As augas transparentes e limpas
permiten ver un fondo mariño cheo de vida e de mil cores e formas.
A vexetación é a propia de espazos
agrestes mariños, as plantas que mais destacan son toxos, silvas, e
outras especies propias do medio, tamén destacan as plantas de allos
seme-silvestres, restos de plantacións realizadas polos fareiros/as
que habitaron as illas durante un tempo.
O faro preside o bico da illa Grande,
chamase o faro “Sisargas”, empezou a emitir luz a noite de 29 de
xuño de 1853, menos de un mes despois de facelo o faro de Fisterra,
o mais antigo da costa da morte, este faro esta situado a 103 metros
sobre o nivel do mar, o que lle permite alongar os seus raios a 23
millas. Sufriu distintas melloras e ampliacións ata constituírse
nun faro de primeira orde, dada a altura da illa non foi necesario
subilo a unha construción moi alta, só ten 7,5 metros. Este faro
xunto co de Cavo Vilán foron dos primeiros que iluminaron o arco
comprendido entre A Coruña e Fisterra, vale de enfilación para os
barcos que queren entrar en Caión, procedentes da Coruña.
O mantemento do faro e dos sistemas
que o rodean levábano a cabo os fareiros, que permanecían longas temporadas na illa soportando a
Soedade e os temporais que azoutan as illas durante o
inverno.
Constrúese unha pista de aterraxe de
helicópteros para facilitar a vida e as labores dos fareiros.
Para facilitar a navegación nos
tempos de brétema instalouse unha serea que emitía son cando había
visibilidade reducida, hoxe non se utiliza e os seus restos poden
contemplarse nun edificio medio derruído cerca do faro. Na punta que
sae mais cara o mar a dentro, sitúanse outros restos tamén dunha
“electro-serea”, de deseño moito mais moderno pero que tamén
foi superada polo imparable avance tecnolóxico.
Un recorrido polo costado do
acantilado sur da illa Grande levounos a punta mais saliente, despois
de pasar unhas emocións fortes e un pouco de medo, volvemos ao bico
da illa.
Un baño de sol e de auga fresca na
pequena praia da illa Grande completa a estancia neste arquipélago
no que seguramente habitaron moitos deuses.
De volta cara Malpica saímos con mar
calma pero pouco a pouco foise tornado a marexada (para os novatos,
os mariñeiros falaban dun “pouco de mar”, o caso é que o barco
parecía desaparecer no fondo do mar, virando para todos os lados, os
puntos cardinais parecían revoltos nun barullo de olas, despois
subía ao bico e volvía a baixar, ata que por fin divisamos a
entrada do porto, onde nos depositou o deus Poseidón de volta da
nosa Ítaca.
Unha queimada, xa a tardiña entre
lusco e fusco puxo punto final a un día para gardar con agarimo na
nosa historia.
Gracias a Fina e demais acompañantes
de aventura.
Eduardo Pondal
Quen
tivera ditoso
un
tan sublime acento
que
do seu fondo sono
despertara
os galegos!
iOh,
quen cumprir pudera
tan
xeneroso intento
desenterrando
a lira,
a
lira de Tirte
Se premes na foto podes ver o álbum a maior tamaño
