Camariñas

Camariñas é un lugar situado ao final dun traxecto, non queda de paso nada mais que a unha vivencia especial, ao que se chega porque si, porque un quere descubrir o que hai mais aló, porque un pode atóparse con un mesmo a caron do océano inmenso. O tempo conxelado, as retinas cheas de sorpresas, a vivencia noutro espazo. Cada vez que vou agárdanme novas sorpresas.

Fisterra, porto, lonxa

Antes de chegar ao faro de Fisterra, situado no cabo do mesmo nome, atopamos a poboación de Fisterra, lugar con longa tradición mariñeira e tamén mítica.Ocupado por; celtas, fenicios, romanos e todos os que atoparon estas terras nos seus camiños do mar. A lonxa, onde os mariñeiros venden o peixe que lles custou traballo sacar do mar, amosa unha mostra das múltiples formas de vida submarina. Estas remotas terras son un bo sitio para perderse e desconectar do ruidoso mundo urbano.

Faro de Fisterra, posta de sol

Comeza o espectáculo cunha vista do Monte Pindo, situado cara o leste, dende o que os Deuses ollan o fin do mundo.
O faro de Fisterra alumea este confín do Atlántico dende 1889. Está situado no promontorio que os romanos chamaron territorio Nerio. A posta de sol dende este lugar é un dos espectáculos naturais que mais impresionan. 

 

Tamén Ferrol, porque ...

Ferrol tamén ten, ría interior, paisaxes urbanos e mariños, santuario de Chamorro, modernismo, Ferrol vello, e novo e novísimo, Arsenal, Tupinamba... Atlántico, Doniños, San Xorxe, Santa Comba. Pinos e as grandes flores pequenas. E, sobre todo, a Xente.

San Xiao de Moraime (Muxía)

Un pouco antes de chegar a Muxía, á esquerda, atopamos a igrexa de San Xiao de Moraime. É un edificio románico do século XII, de planta basilical con tres naves e tres ábsides. Merce a pena visitala.

Manifestación Letras Galegas 2013

Diredes destes versos, i é verdade

Diredes destes versos, i é verdade,
que tén estrana insólita armonía,
que neles as ideas brilan pálidas
cal errantes muxicas
que estalan por instantes,
que desaparecen xiña,
que se asomellan á parruma incerta
que voltexa no fondo das curtiñas,
i ó susurro monótono dos pinos
da beiramar bravía.

Rosalía de Castro

Día das Letras Galegas 2013


Roberto Vidal Bolaño

O Sol tamén se pon no Orzán

Mar sonoro

Mar sonoro,

mar sem fundo,

mar sem fim,

A tua beleza aumenta,

quando estamos sós.

E tão fundo, intimamente.

A tua voz revela

o mais secreto bailar dos meus sonhos.

E que momentos há

em que suponho.

Seres um milagre

criado só pra mim…

Sophia de Mello Breyner Andresen

 

Camiñata por terras de viño e románico. Cóbados de Belesar

O Miño fixo notar a súa presencia ao longo de toda a camiñata. O primeiro impacto visual foi a presa de Belesar, da que non se ve o edificio dos xeradores dado que están introducidos dentro da montaña, situada ao sur da presa. As igrexas románicas de Santo Estevo de Ribas de Miño e de Diomondi móstrannos, 800 anos despois, a arte e o traballo das persoa que labraron a pedra. As carballeiras e soutos, cubertos de follas novas e verdes, acóllennos no seu seo, coma espazos encantados. Animais a veira do camiño recórdannos que non somos os únicos no universo. As flores das cerdeiras alégrannos a vista. Os romanos, xa vai pra 2000 anos, estiveron aquí antes ca nos. De fondo e presidindo todo o percorrido, as vides da Ribeira Sacra do Miño, das que teremos que probar o seu viño. Algunhas costas no camiño recórdannos que, as veces, os praceres esixen esforzos.