Alcázares de Sevilla 1

Se queres ver as fotos pincha aquí

Se queres ver i vídeo pincha aquí

Os Reais Alcázares de Sevilla, son un conxunto de edificios palacianos situados na cidade de Sevilla, moi preto da Catedral.

A construción destes iniciouse na Idade Media, onde se mesturan múltiples estilos, desde a arte islámica dos seus primeiros habitantes, o mudéxar e gótico do período posterior á conquista da cidade polas tropas castelás ata o renacentista e barroco de posteriores reformas.

O recinto foi habitualmente utilizado como lugar de aloxamento dos membros da Casa Real española e de xefes de estado de visita á cidade. Foi declarado Patrimonio da Humanidade, xunto á catedral de Sevilla e a Arquivo de Indias o ano 1987.

Torre de Hércules

Se queres ver as fotos pincha aquí

Se queres ver o vídeo pincha aquí

A Torre de Hércules é o faro romano máis antigo do mundo e o único que se conserva en servizo. Construída sobre a segunda metade do século I ANE, polo arquitecto de Coimbra Gaio Sevio Lupo, a súa luz foi dende sempre un punto de referencia para os navegantes.

O revestimento exterior actual é do século XVIII, obra de Eustaquio Giannini.

A Torre de Hércules está situada na costa norte da península da Coruña, nun outeiro duns 50 metros de altitude.

Nos seus arredores encóntrase o Parque Escultórico da Torre de Hércules.

Unha lenda recollida na Crónica Xeral de Alfonso X o sabio, no século XIII, conta que existía nestas terras un xigante chamado Xerión que tiña aterrorizados a todos os seus habitantes. Acode en axuda Hércules, fillo do deus Zeus que se enfronta ao xigante durante tres días. Hércules vence e mata a Xerión, córtalle a cabeza e sobre ela manda construír unha torre conmemorando a súa vitoria.

Dise que a primeira persoa en habitar esas terras xa libres foi unha muller chamada Crunna, que daría nome á nova cidade.

Desde 1448 no escudo da Coruña aparecen representadas a Torre de Hércules e a caveira do tirano Xerión.

Pseo por Laxe

Se queres ver as fotos pincha aquí.

Se queres ver o vídeo pincha aquí

Laxe é unha poboación e concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca de Bergantiños. O seu xentilicio é laxense.  A orixe do topónimo está na verba laxe, que procede da forma altomedieval lagena, de probable orixe celta.

A poboación de Laxe está situada ao noroeste da provincia da Coruña, no centro da costa Morte, e no extremo sur da ría Corme-Laxe. Limita ao norte coa ría de Corme e Laxe, ao sur con Vimianzo, ao leste con Cabana de Bergantiños e Zas e ao oeste co océano Atlántico.

A historia de Laxe remóntase a tempos prehistóricos, como o demostran os restos aparecidos nos seus castros, Torre da Moa, Castrelo. Ata aquí tamén chegaba a vía Per Loca Marítima construída polos romanos para acceder a todo este territorio.

Estas terras foron gobernadas na Idade Media polos poderosos condes de Traba.

Pozo da Ferida, Xove, Lugo

Se queres ver as fotos pincha aquí.  Se queres ver o vídeo pincha aquí. O Pozo da Ferida fórmao unha fervenza natural de máis de 30 metros ao caer, está situado no canle do río Xudreiro, afluente do rio Landro. Serra do Buio, pequena serra situada ao sueste de Viveiro. As súas maiores altitudes apenas exceden os 600 m. Nas ladeiras destes montes nace o río Loureiro ou Xudreiro, afluente do Landro, que forma ría de Viveiro. Á metade do seu percorrido, entre Viveiro e Xove, e na cota dos 280 m de altitude, o leito do río estreitase e, debido ao forte desnivel, orixina esta fervenza que forma un pozo circular, coñecido como o Pozo dá Ferida. Neste río Xudreiro, a pouca distancia da fervenza, atópase unha pequena presa de grande beleza, que era a que fornecía a auga a unha minicentral hidroeléctrica que se atopa preto do pozo, hoxe abandonada. O nome, e a cor escura das augas da poza, segundo din, está motivado por que nese pozo caeu de xeonllos unha vella xigante cun feixe moi grande, que se levaba ao lombo, de mulime e xa nunca máis se puido levantar.

Fervenzas de Sotillo, Parque Natural de Sanábria 1

Se queres ver as fotos pincha aquí.

Se queres ver o vídeo pincha aquí.

A rota das Fervenzas do río Sotillo é unha das rotas máis interesantes do Parque Natural de Sanabria. 

A Rota empeza en Sotillo de Sanabria, cerca da ponte sobre o río Truchas. 

O camiño é empedrado e moi irregular, ás veces con auga, transcorre entre bosques de vexetación autóctona de grande beleza natural e paisaxística, esta senda está ben marcada con balizas de cor marrón. 

Antes de ver as fervenzas, escoitaremos o ruído que fai a auga do río Truchas cando cae sobre as rochas.  A baixada até a base das fervenzas é moi empinada e con chanzos irregulares. A auga destas fervenzas procede da Lagoa de Sotillo que se atopa a 1.600 monte arriba. 

Fervenzas de Sotillos, Parque Natural de Sanábria 2

Se queres ver as fotos pincha aquí. 

Se queres ver o vídeo pincha aquí.

O río Truchas, despois das fervenzas de Sotillo transcorre entre penas formando pequenas lagoas. 

A baixada a carón deste río é empinada con tramos de baixada dificultosos, pola posibilidade de escorrer.

A rota transcorre entre bosques autenticamente virxes de especies como acivros, carballos, castiñeiros e abeleiras entre outras. 

Tamén destaca a fauna, poderemos ver aves, corzos, xabarís, reptìs, etc. 

O paseo por estes bosques autóctonos trasládanos, con grande pracer, aos bosques encantados da nosa imaxinación.

Miradoiro de San Roque, Viveiro

Se queres ver as fotos pincha aquí. 

Se queres ver as o vídeo pincha aquí.

O miradoiro de San Roque está ubicado no monte do mesmo nome, é un dos espazos de lecer da vila de Viveiro. 

Situado a 353 metros de altitude, permite unhas espléndidas vistas da contorna da ría de Viveiro, incluíndo a da vila, os portos de Viveiro e Celeiro (un dos máis importantes do norte de Galicia), a praia de Covas, a illa coelleira (ao fondo), a punta do Fuciño do Porco e un antiguo cargadoiro de material (no outro extremo da ría).

Tamén se pode contemplar a desembocadura do río Landro, no mar Cantábrico, conformando a Ría de Viveiro. Este conxunto forma unha zona húmida de alto valor ecolóxico. 

No alto deste monte erixese a capela de San Roque, que vixía o mar e serve de referencia aos mariñeiros, tal e como di a  cantiga Catro vellos mariñeiros: “Boga boga mariñeiro, imos para Viveiro, xa se ve San Roque”.

A vila tamén merece un paseo polas rúas da parte vella, a igrexa e convento de San Francisco e arredores da vila.

Torres do Oeste, Catoira

Se queres ver as fotos pincha aquí. 

Se queres ver o vídeo pincha aquí.

Na desembocadura do río Ulla, preto da poboación de Catoira, atópanse as ruínas do que foi o "Castellum Honesti" coñecidas como as Torres do Oeste. 

Foron levantadas no s. XII por orde do arcebispo Xelmírez, tiñan a función de pechar o paso ás expedicións escandinavas e sarracenas que se dirixían a Compostela. 

Durante o s. XVIII as murallas aínda se mantiñan en pé e foron utilizadas para a defesa contra os ataques dos ingleses. 

Máis tarde caeron no abandono ata quedar no estado actual no que se atopan. 

Foron declaradas Monumento Nacional, xunto a éstas celebrase a Romaxe Viquinga que rememora a pillaxe dos guerreiros normandos sobre as vilas costeiras da ría de Arousa.