Font Màgica, Barcelona

A Font Màgica é a fonte ornamental máis grande de Barcelona, foi realizada no ano 1929 o motivo foi a "l'Exposició Internacional", cando se activa o que ofrece é un espectáculo que combina a música, o movemento do auga e os xogos de luces de cores con máis de 50 variantes. É unha atracción moi popular en Barcelona

A Font Màgica de Montjuïc, como o seu nome indica, e durante o espectáculo os movementos do auga, coordinados coa música e iluminados con cores que cambian, dan a impresión dunha danza máxica que se desprega e reprega, sobe e baixa, escóndese e estala diante dos nosos ollos. 

A Font Màgica, foi a obra mestra do enxeñeiro Carles Buigas, foi unha das grandes obras da Exposición Universal de 1929. A fonte foi restaurada en 1992 con motivo dos Xogos Olímpicos de Barcelona.

Para ver as fotos pincha

Rápa das Bestas do Campo de Areosa, no Monte Faro (Vimianzo).

No Campo de Areosa, en Vimianzo, tivo lugar a XVII Rapa das Bestas o domingo 19 de xullo.

A Rapa dás Bestas é unha festa tradicional e cultural. As persoas entran en contacto con bestas e cabalos salvaxes para dominalos e cortarlle as crinas, isto realízase no curro, despois de que, á madrugada, un conxunto de persoas subiran ao monte, dirixidos polo bestilleiro, e acurralaran ao gando cara este curro, espazo pechados onde reúnen ós animais e que dispón dunha bancada onde se sitúan as persoas que gostan de contemplar como un conxunto de persoas  se confrontan a estes animais.  
 

Pablo Pereira, experimentado aloitador, e amante dos equinos, ten manifestado que tiña máis medo das persoas que destes animais. 
 
A este curro acudiron aloitadores/as de Pontevedra, Lugo e outros lugares, que se sumaron aos do lugar, varias mozas sumáronse ao grupo rapador, composto por unhas 25 persoas, que se introduciron no curro para cortar ás reses as súas crinas. 

 A rapa tivo lugar sen danos a rapadores/as nin aos équidos. Ao día seguinte os exemplares volveron libres aos seus espazos de pastoreo, xa desparasitados e coas crinas peladas. A Asociación Cabalar do lugar conseguiu recuperar a cabana cabalar de Monte Faro, que desaparecera fai un lustro pola falta de rendibilidade e os ataques dos lobos. Na manada que regresou ao monte van quince potras para seguir coa recría.

Xa a principios do século XVIII se teñen noticias da primeira celebración festiva da baixa das bestas do monte a súa rapa e o marcado dos poldros novos. Manuel Cabada recolle nos seus escritos, que a tradición é moito máis antiga e incluso podería ser prerromana posto que se atoparon diversos petróglifos na zona, onde se representan a persoas sobre cabalos.

Música: Luvas Verdes 

 Para ver fotos pincha aquí
 

Os Castellers de Catalunya

Castellers de Catalunya, castelos humanos nos que participan todas as persoas, mulleres, homes, nenas, nenos.

Para facer un castelo humano é preciso ter desenrolado os sentidos do equilibrio, da solidariedade, tranquilidade e músculos adestrados.

Os grupos de persoas que levan a cabo os Castellers denomínanse Collas, que significa: agrupació, ajuntament, amassament, atropament, concentració, munió, reunió, trobada.
 
Esta Colla realiza unha pirámide humana, o máis estable posible, uns encima doutros e, así, chegar o mais alto, ao son da música "dels Graellers" (conxunto de persoas que tocan varias Grallas, instrumento de vento,  acompañados de percusión), que serve de guía aos Castellers.

O "castell" ten como base un grupo grande, e compacto, de persoas, sobre esta base levántase o castelo que pode estar formado por pisos de tres ou catro persoas, ata o último, que se chama "anxeneta" ou "acotxador" que normalmente é un neno ou nena, que leva un casco por seguridade, algúns dos castelos vanse erguendo, literalmente, dende a base, podemos imaxinar a dificultade e esforzo que esta forma de castelo representa .

Os Castellers valóranse pola altura en pisos e polo número de persoas que forman cada piso o éxito consiste en montalo e desmontalo sen que se derrube. Algúns castelos chegaron a alcanzar nove pisos.

O vestiario dun "casteller" é unha camisa de cor, cada colla ten unha cor distinta, co escudo da "A Colla", pantalón branco, faixa negra, alpargatas ou descalzos e un pano.

"A Díada Castellera" - é unha actuación dunha ou máis "Collas" diante de público e adoita facerse na praza do Concello ou a rúa máis emblemática da cidade onde se organiza, neste caso tivo lugar na Praza da Vila de Gracia, Barcelona.


Os Castellers toman nomes como: "Els Xiquets", "Els Bordegasos", "Els Marrecs", "Els Ganxets", "Els Miyons", "Els Capgrosos", "Els Ganapies", etc.. e despois engadir o nome da cidade de onde son orixinarios. existen unhas 60 "Collas Castelleras" en case toda a xeografía catalá.
Tamén hai "Collas" en Valencia e Mallorca.


Os Castellers representan toda unha metáfora do sentido colectivo do pobo catalán, do necesario esforzo para conseguir as metas propostas e da necesaria fe que teñen en si mesmos para lograr unha sociedade libre, colectivista e independente ao mesmo tempo que solidaria entre eles e co resto do mundo, confío en que o pobo galego dea pasos adiante neste sentido.

Para ver máis fotos pincha aquí

Santa Margarida de Montemaior, A Laracha

Santa Margarida de Montemaior, A Laracha, é un santuario con capela(séculos XIX-XX) situado no lugar do mesmo nome, concello da Laracha. Está situado a carón dunha fermosa carballeira.

Moi cerca  do santuario, como ocorre en case todos os santuarios de Galiza, atópase a fonte de Santa Margarita. A nosa é a terra da auga, son moitas e abondosas as fontes, regatos, lagoas e ríos. No imaxinario popular persiste a crenza de que a auga é o elemento fundamental máis forte que o lume, a pedra e o ar, é un elemento que garda e outorga a vida. En fontes, lagoas e ríos agáchanse personaxes mitolóxicos populares como xanas, encantos e meigas. 

As lendas, cantigas e romances, amosan a carga simbólica das fontes, con referencias a vellos cultos hídricos e ás súas propiedades beneficiosas e profilácticas, moitas veces curadoras e mesmo fecundantes.

As augas de Santa Margarida, patroa da fecundidade e protectora das mulleres en parto, curan as enfermidades da pel, as doenzas da gorxa e a esterilidade;

As persoas devotas utilizan os panos, mollados na auga da fonte, para lavar a parte afectada do corpo e penduralos das árbores ou das silveiras, preto da fonte.

A estas fontes acudía, dende moi antigo, a poboación rural na procura da saúde perdida, e foron cristianizadas, como lle pasou a moitos lugares, baixo o padroado de santos e virxes.

A importancia destas fontes quedou reflectida nas cantigas populares como as seguintes:
 
"Santa Margarida ten

unha fonte con dous caños,

onde se van a curar

tódolos males estraños".

Ou esta outra:

"Miña santa Margarida,

miña Margarida santa;

a auga da túa fonte

curoume a miña garganta". 

Se queres ver as fotos pincha aquí

Illa de Cortegada

A Illa de Cortegada situase na ría de Arousa preto da desembocadura do río Ulla , fronte a Carril, concello de Vilagarcía de Arousa. forma parte do arquipélago de Cortegada, xunto con Malveiras, Briñas, e outros illotes. Este arquipélago esta incluído no Parque Nacional das Illas Atlánticas.

O acceso é mediante empresas que realizan o transporte de persoas ao mesmo tempo que ofrecen un servizo de guía, prezo de 15 Euros, moi ameno e interesante, galego ou castelán, no caso de "Corticata". O número máximo de persoas por día é de 125.
 
Ten unha extensión de 5 hectáreas. Conta con unha serie de praias na súa contorna, dous outeiros de pouca altura, abundante flora, o máis destacado é o bosque de loureiros, o maior da Península Ibérica, piñeiros, carballos, pereiras bravas e outras moitas especies. O entorno da illa é de grade produción de marisco.
 
Foi un lugar de referencia para as peregrinacións a Compostela que viñan en barco. Existiron construcións defensivas para protexerse das invasións normandas e musulmáns. Cerca do peirao están os restos da aldea que foi habitada polos veciños da illa. Conta cos restos da ermida da Virxe dos Miragres, que data de 1334, reconstruída en 1652 a carón do peirao tamén hai un cruceiro fronte á ermida. 

A illa foi regalada ao rei Afonso XIII de España en 1910, despois de expropiala  aos veciños, o rei veu visitala nunha ocasión. Coa República a illa foi expropiada polo estado e pasou a ser pública. En 1953, en tempos de Franco, foi devolta á casa real, que a vendeu a unha inmobiliaria para construír unha urbanización de luxo e un campo de golf. A veciñanza de Carril e a sociedade Galega lograron paralizar o proxecto, e  foi incluída no Parque Nacional das Illas Atlánticas para a preservar os seus valores naturais.

A Xunta de Galicia tivo que pagar 1,8 millóns de euros, para que a illa volvese a ser de dominio público.

Se queres ver as fotos pincha aquí

Romaría Viquinga de Catoira

A Romaría Viquinga de Catoira esta ligada á importancia estratéxica do complexo militar das Torres do Oeste, que serviron de escudo defensivo á zona da Ulla, desde o comezo da Idade Media ata, fronte a normandos e árabes.   

Esta festa celebrouse por primeira vez en 1960, cando o Ateneo do Ullán,  decidiu conmemorar o desembarco do rei vikingo Ulfo. 

En 1965 a organización do festexo pasou a mans dos traballadores dunha empresa de cerámica situada en Catoira.

En 1988 foi declarada de "Interese Turístico Nacional". Desde entón é o propio Concello de Catoira quen organiza os festexos, tempo no que se produciu o irmandamento coa localidade danesa de Frederikssund.

No ano 2002 a festa foi declarada de "Interese Turístico Internacional". 

Celebrase o primeiro domingo de agosto, na localidade de Catoira, ría de Arousa (Pontevedra). é unha das festas máis importantes de Galicia.
 
Os viquingos vidos do Norte realizaban o saqueo e o pillaxe en terras ricas, isto levounos, século IX e seguintes, á conquista de Jakolsland, a terra de Jacob, onde había moitas riquezas en igrexas e mosteiros, era o caso de Santiago de Compostela. As Torres do Oeste de Catoira, xogaron un papel decisivo para conter o avance destes normandos e tamén dos árabes. Esta festa rememora aquelas batallas.

Se queres ver as fotos pincha aquí

Mosteiro de San Pedro de Soandres

O mosteiro de Soandres, como se coñece pola zona, está situado no lugar de Priorado, nome non casual, na parroquia de Soandres, concello da Laracha.

As orixes remóntanse ao século X, aínda que a actual construción data do S. XIV. Combina o estilo gótico da cabeceira eo barroco nas naves, Algúns elementos pertencen ao  templo primitivo románico, canzorros ou lintel. A cabeceira e de estilo gótico, é a parte de máis interese da igrexa. 

A decoración interior é moi sinxela. No altar da dereita sitúase unha figura de pedra policromada, de aspecto moi rústico, é a imaxe de Santa Marta (de finais do S.XVIII), que procede da Ermida de Santa Marta de Soandres, hoxe desaparecida.
 

Apegada a igrexa, no muro sur, está a Casa Reitoral, antigo mosteiro.

Da Fonte Santa, situada á entrada do conxunto monacal, saen "augas milagreiras", segundo as crenzas populares.

Durante o século XIX, os campesiños fanse coa propiedade das terras e o mosteiro perde a fonte das súas riquezas.

Actualmente se atopa en moi bo estado de conservación. 

Se queres ver as fotos pincha aquí

Mosteiro de Oseira

O Mosteiro cisterciense de Santa María de Oseira é un dos monumentos importantes de Galiza. Este mosteiro, orixinario do século XII, está situado na provincia de Ourense, no concello de Cea. Xa antes había un mosteiro fundado por uns eremitas. 

En 1141 o Monasterio de Oseira convértese no emblema do Císter en terras galegas, dende onde se propagarían a numerosos lugares de Galicia. 

 A igrexa remátase no ano 1239. Foron os séculos, XII e XIII, os de maior esplendor de Oseira.

No século XVI, o Monasterio de Oseira perde a autonomía e entra na Congregación Cisterciense de Castela.
 
Despois da exclaustración debido a Desamortización de Mendizábal, no século XIX, o mosteiro é abandonado e comeza un progresivo deterioro da súa arquitectura e das súas obras de arte.

No século XX volven monxes a Oseira e empréndese unha labor de restauración e recuperación deste complexo monacal, en gran medida realizada con fondos públicos da Xunta de Galicia, polo que considero que este mosteiro, ademais de estar en Galiza, tamén é, en parte, un patrimonio do pobo galego. No interior non se poden facer fotos, a menos que se pida permiso, Considero que é unha desafortunada medida que restrinxe o interese da visita. 

Este mosteiro conta con dependencias como unha extraordinaria igrexa románica de transición, tres claustros de distintas épocas e estilos, unha sala capitular de gran beleza, un pequeno museo, unha botica, e outras dependencias.

A igrexa románica ten planta de cruz latina con tres naves e crucero.   A cabeceira imita á de Santiago con xirola e capelas. No século XIII construíuse o ciborio.

A fachada principal reformulouse en estilo barroco, con sillería almofadada e frontispicio, a máis diso outros ornatos e esculturas clasicistas.
Á beira meridional da fachada da igrexa e perpendicular a ela atopamos a fachada barroca, de influencia Compostela, do conxunto residencial do mosteiro.

A sala capitular foi construída sobre formulacións tardogóticos, é un espazo abovedado por bóvedas estreladas, os nervios arrincan de columnas estriadas teñen forma de palmeira. 

No interior do edificio, a principios de s xx, situouse unha escola, que desapareceu cando os monxes se fixeron cargo do mosteiro. 

 Se queres ver as fotos pincha aquí