MUSEU MARÍTIM DE BARCELONA

O Museu Marítim de Barcelona, atópase no edificio das Atarazanas(Estaleiro) Reais de Barcelona, que durante os séculos XIII a XVIII foi un espazo destinado á construción naval.

O Museo Marítimo creouse o 23 de outubro de 1936 cunha biblioteca e unha colección de modelos e instrumentos co nome de Museo ou Gabinete Naval pero non chegou a abrir as súas portas ata o 18 de xaneiro de 1941, debido aos bombardeos da guerra civil do ano 1936.
 
Desde o ano 1999 o Museo achegouse máis á cidadanía, alugando espazos para diversos actos culturais como exposicións e actividades pedagóxicas.

O edificio que alberga o Museo Marítimo é de estilo gótico. A entrada realízase por un portal de medio punto formado con dovelas. O interior do edificio está formado por dez naves góticas integradas por pilastras rectangulares duns seis metros de altura. En 1985 realizáronse novos cambios, aumentando a superficie de exposición.

Os temas expostos son variados: Unha reprodución da Galera Real de Juan de Austria(barco característico da Batalla de Lepanto), reprodución da Santa María(a nave que dirixiu Cristóbal Colón), un conxunto de faros, barcos de vela tradicionais, unha importante mostra de xoguetes relacionados con actividades marítimas, reproducións a escala de diversos tipos de embarcacións, fondos arqueolóxicos como ánforas, ancoras, armas e pezas de artillería, no exterior sitúase unha replica do ictínio.

Tamén programan exposicións temporais.

Se queres ver as fotos pincha aquí.

Se queres ver o vídeo pincha aquí. 

Monestir de Pedralbes e arredores, Barcelona

O Monestir de Pedralbes , Barcelona, consta de varias dependencias.

A igrexa, dunha soa nave, con capelas laterais entre os contrafortes e cuberta de bóvedas de crucería é un exemplo do gótico catalán e a arquitectura mendicante.

A cociña, Utilizada desde o século XIV ata o ano 1983, é un testemuño dos usos e costumes ao longo do tempo.

O claustro, e o elemento central que vertebra o espazo do mosteiro, é considerado o claustro gótico máis grande do mundo, consta de dúas galerías con vinte e seis columnas a cada lado.

A sala capitular era o lugar de reunión da comunidade. Construída en 1416, a sala destaca polas vidreiras policromadas, as esculturas e os paneis pintados.

A abadía é un dos poucos espazos conservados do sigo XIV que preserva parte da decoración mural de principios do século, no que foi construída.

O refectorio era o espazo onde as monxas comían, en silencio. Modificado ao longo dos séculos, o seu aspecto actual débese á reforma do século XIX.


Palau Reial de Pedralbes, é un edificio situado no medio dunha ampla zona de xardíns, no Distrito de Lles Corts, en Barcelona e agora sé da Unión para o Mediterráneo.

Durante 1919-1931 foi a residencia da Familia Real Española nas súas visitas á cidade. Actualmente o Palacio alberga o Museo de Cerámica e o Museo de Artes Decorativas.


Na zona existen chales, urbanizacións, xardíns e zonas verdes, onde viven as persoas acomodadas de Barcelona.

PARA VER AS FOTOS PINCHA AQUÍ 


PARA VER O VÍDEO PINCHA AQUÍ

Hospital de Sant Pau, Barcelona

Dada a necesidade de ampliar o anterior hospital de Santa Creu, e unha vez recibido o legado do banqueiro Pau Gil, que doou parte da súa fortuna para construír un novo hospital en Barcelona dedicado aos pobres, construíuse o modernista Hospital da Sant Creu e Sant Pau.

O encargo para este novo hospital de Sant Pau recaeu no arquitecto modernista Lluís Domènech i Montaner, catedrático de Arquitectura e como tal orientaba os criterios de como debía ser o modernismo catalán.

Lluís Domènech i Montaner planeou a construción dun gran hospital que ocuparía 9 mazás do barrio do ensanche. Estudou os grandes hospitais europeos para facer un complexo de vangarda, que ademais de hixiénico e funcional, tiña que ser bonito, inspirándose na natureza e na historia catalá sempre que fose posible.
 
O plan inicial constaba de 48 edificios (ao final construíronse 27), separados para evitar contaxios. En cada un destes edificios trataríase unha especialidade médica diferente, identificándose cada un por un santo ou virxe, segundo de que fosen avogosos para esa especialidade, que presidía cada porta. Ademais, se era un santo significaba que no pavillón atendíanse homes, e se era unha virxe ou santa tratábase a mulleres. 

O proxecto de Lluís Domènech i Montaner iniciou a súa construción en 1902 e alargouse durante 28 anos, neste tempo falece o propio arquitecto, continuando coa obra o seu fillo, Pere Domènech i Roura. En 1930 terminouse a obra orixinal, 13 edificios modernistas ideados por Lluís Domènech i Montaner e 6 dun modernismo moderado creados polo seu fillo. 

O hospital de Sant Pau estivo en funcionamento neste peculiar complexo durante 8 décadas. En 2009 trasladáronse as instalacións a un moderno edificio na mesma mazá.

Este inmenso recinto modernista acusou o paso do tempo. Tras varios anos de restauración, o Hospital de Sant Pau abriu de novo as súas portas, pero esta vez como espazo cultural e turístico. 

PARA VER AS FOTOS PINCHA AQUÍ 

 
PARA VER O VÍDEO PINCHA AQUÍ 

Parc Güell 2, Barcelona

Este parque, Parc Wüell, pasou de urbanización privada a parque público. As complexas condicións da venda das parcelas, a falta dun transporte adecuado e o carácter moi exclusivo da urbanización fixérona inviable. 

Ante a  falta de compradores, as obras abandonáronse en 1914. Só se construíron dúas das 60 casas previstas. O parque convertíase así nun gran xardín privado que Güell cedía para actos públicos.

Eusebi Güell morreu na súa casa do Park Güell en 1918, e os seus herdeiros ofreceron o parque ao Concello, que acordou a súa compra no pleno municipal celebrado o 26 de maio de 1922. En 1926 abriuse como parque municipal. A casa da familia Güell habilitouse como colexio público, que adoptou o nome do pedagogo Baldiri Reixac, e a zona situada á esquerda da entrada destinouse a viveiro de flores ornamentais para o Concello.

Empezou a construción en outubro de 1900, O 4 de xaneiro de 1903, unha descrición publicada no Anuario da Asociación de Arquitectos indicaba que xa estaban terminados os dous pavillóns da entrada, a escalinata principal, o refuxio para os coches de cabalos, o valado exterior, os viadutos e unha parte da gran explanada, así como o sistema de evacuación de augas. En 1907 xa se celebraban actos na gran praza, polo que sabemos que a Sala Hipóstila xa estaba totalmente cuberta, e o banco cerámico que a rodea completouse en 1914.

Se queres ver as fotos pincha

Parc Güell 1

O Parc Güell é un xardín no que se sitúan elementos arquitectónicos realizados polo arquitecto Antonio Gaudí, unha das súas obras máis significativas.

O parque debe o seu nome a Eusebi Güell, un empresario interesado polas obras de Gaudí que actuou como o seu principal mecenas. Aínda que a idea principal era construír un conxunto residencial de luxo, esta idea foi abandonada e no seu lugar construíuse un parque que pode ser o escenario dun conto.

Este parque foi inaugurado en 1922 e desde entón converteuse nun dos principais lugares de interese turístico da cidade. En 1984 foi declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.

Conta cunha extensión de máis de 17 hectáreas, sitúanse nel construcións con  formas onduladas, columnas con aspecto de árbores, figuras de animais e formas xeométricas. A maior parte das superficies están decoradas con mosaicos realizados con cachiños de cerámica de cores.

O arquitecto, inspirado nas formas da natureza, dotou ao parque dunha impresionante creación ornamental na que non existen a rixidez nin o clasicismo. 

O espazo central do parque é unha gran praza na que se atopa un banco de 110 metros de lonxitude, con aparencia de serpe recuberta por pezas de cerámica.

No recinto do parque atópase a casa Museo Gaudí, na que residiu o arquitecto entre 1906 e 1925. 

Se queres ver fotos pincha.

Parc de la Ciutadella, Barcelona

Este parque foi construído sobre os terreos da antiga fortaleza da cidade, con motivo da Exposición Universal de 1888. Cunha extensión de máis de 17 hectáreas que se estenden sobre o barrio de Ciutat Vella, o parque compón un dos principais pulmóns da cidade e un oasis afastado do tráfico e as présas.
Trala Guerra de Sucesión Española Felipe V ordenou a construción desta cidadela, para o que se derribaron as casas da zona e máis de 4.500 persoas foron desaloxadas.
Trala Revolución de 1868 a cidadela foi demolida e só se conservaron a capela, o Palacio do Gobernador e o arsenal, que actualmente é a sé do Parlamento de Cataluña.
Con motivo da Exposición Universal de 1888 tivo lugar a construción do parque, obra na que colaborou Antonio Gaudí.

Elementos destacados do parque son unha importante fervenza, que cae a tres alturas enmarcada nun enorme conxunto monumental, o edificio do Castelo dos Tres Dragóns, que na actualidade funciona como Museo de Zooloxía.
Ademais disto o parque conta con extensas áreas axardinadas, monumentos, arboredos, un lago, un invernadoiro e o Zoolóxico de Barcelona.
Nunha das entradas ao parque atópase un importante paseo, decorado con farois modernistas, no que se sitúa o Arco de Triunfo.

Se queres ver as fotos pincha.

Mercado da Boqueria

 O Mercado da Boqueira (Mercat San Josep), (Ramblas de Barcelona) parece ter a súa orixe nos postos ambulantes de carne que se estableceron dende o SXIII nesta zona, situación comercial que aínda hoxe persiste, en gran medida.

Respecto do nome  da Boqueira, a versión máis fiable relaciono cos postos de carne de cabrito(boc, en catalán) que vendía a comunidade xudía xa no S.XIII.
 
O mercado da Boqueira é o primeiro dos mercados municipais de Barcelona, foi inaugurado en 1840, está situado  nos terreos ocupados ata entón polo convento de Sant Josep. 
 
Co tempo o mercado da Boqueria de Barcelona transformouse nun mercado moderno. Incorporou a iluminación de gas en 1914, tamén neste ano finalizouse a cuberta metálica que lle outorga singularidade ao espazo. 

Actualmente é o mercado de alimentación máis antigo e completo de Barcelona, ofrece todo tipo de produtos, verdura, carne, peixe e miles de produtos máis cunha particular forma de presentación en postos cheos de encanto, e nun entorno de gran valor arquitectónico. 

 
 Se queres ver as fotos pincha

Escultura Románica no MNAC

A posición xeográfica de Cataluña e os acontecementos históricos dos séculos IX e X favoreceron a existencia de elementos artísticos de gran riqueza e variedade pois ás tradicións locais de orixe romana e visigodo súmanse as achegas islámicas, mozárabes, carolinxias, lombardas e bizantinas.

Durante o século XI a arte románico foi o resultado da transformación dos elementos precedentes: por unha banda, unha arte funcional resultado dos contactos co norte de Italia, como se ve en edificios de planta basilical con cuberta de madeira e altos campanarios de varios pisos.

Estas influencias tamén se ven na ourivería, escultura en pedra e en madeira, onde destacan os descendementos e as maxestades.
 
Na escultura de pedra destacan algunhas pezas de Ripoll e un amplo grupo de obras de conxuntos da cidade de Barcelona, como os capiteis de mármore do antigo hospital de San Nicolás. A colección complétase cunha importante mostra de esmaltes, maioritariamente producidos en Limoges, como o Copón da Cerdanya ou o Báculo de Mondoñedo. 

Se queres ver as fotos pincha

Pintura Románica Catalana do MNAC

As manifestacións de arte Románico teñen que ver cun contexto histórico europeo, marcado por unhas condicións favorables que se foron producindo desde mediados do século x e a súa recuperación económica devido ás melloras das técnicas agrícolas, aumento demográfico, revitalización do comercio e melloras nas comunicacións.

O término románico foi adoptado no século XIX para designar unha serie de manifestacións artísticas que se consideraban debedoras da arte romana da antigüidade aínda que se desenvolveron en plena idade media, fundamentalmente durante os séculos XI e XII, aínda que presentan unha gran variedade de tendencias.


A pintura románica continua a tradición romana e bizantina: conserva o carácter simbólico e opta por un antinaturalismo que representa a realidade de xeito esquemática e abstracta pois tenta expresar ideas e non narrar feitos. A característica definidora é a ausencia de perspectiva e o colorismo de cores puras, sen mesturas, con fortes contrastes cromáticos.

A mostras máis significativas atopámolas na pintura mural, na pintura sobre táboa e na miniatura.

A Maior parte destas pinturas do MNAC proceden das igrexas románicas dos vales de Boí e Aran en  Lleida.

Se queres ver as fotos pincha

Passeig de Gràcia 2

O Paseo de Gracia é unha mostra da corrente modernista imperante a finais do SXIX e primeiros do SXX, este estilo pode verse en  edificios de Gaudí, Domenech i Montaner, Puig i Cadafalch, Josep Vilaseca i Casanovas e outros moitos arquitectos da época.

O paso de Graza está situado no barrio de l´Eixampla, ampliación do Varrín Gótic, cando a cidade catalá empezou a ser demasiada pequena. É un barrio ordenado por cuadrículas, rúas amplas e rectas.
 
Neste paseo as familias máis ricas de Barcelona encargaron aos arquitectos de moda desa época a construción de casas, cada unha máis singular, por isto  chámase a  mazá da discordia, xa que os seus donos pelexaban e competían para ter a casa máis bela e moderna.

A casa da familia Battló, que se pódese visitar, é unha das obras máis famosas de Gaudí. Agora pertence a unha organización privada.

Se queres ver as fotos pincha 

Passeig de Gràcia 1

E unha das avenidas máis importantes de Barcelona, o Paseo de Gracia, Passeig de Gràcia en catalán. Ata 1827 foi un camiño, o Camiño de Jesús, que unía a cidade de Barcelona coa veciña poboación de Gracia. A Barcelona de principios do XIX vivía amoreada dentro das murallas, isto dou lugar ao nacemento de pobos ao seu redor: Graza, Sant Gervasi, Sants.

En 1854, comenzou o derribo das murallas, e a construción do Ensanche barcelonés, cinco anos despois, seguindo o proxecto de Ildefonso Cerdá, o Paseo de Graza, que unía a cidade coa vila de Gracia, adquiriu unha gran relevancia. 

Inicialmente construíronse, neste paseo, vivendas unifamiliares con xardín, emprazáronse cafés, teatros, restaurantes, salóns de baile. Esta avenida converteuse na zona de recreo preferida pola burguesía.

Máis adiante, e trala Exposición Universal de 1888 celebrada en Barcelona, estas casas foron substituídas por edificios de catro pisos con talleres nos seus baixos. A burguesía empezou a instalarse neste paseo, competindo na contratación dos arquitectos máis famosos aos que se encomendaba a construción ou remodelación dos edificios. 

Un dos edificios máis emblemáticos desta época é A Pedrera, deseñada por  Gaudí, hoxe pertence á fundación Caixa Catalunya. 

Para ver as fotos pincha

Font Màgica, Barcelona

A Font Màgica é a fonte ornamental máis grande de Barcelona, foi realizada no ano 1929 o motivo foi a "l'Exposició Internacional", cando se activa o que ofrece é un espectáculo que combina a música, o movemento do auga e os xogos de luces de cores con máis de 50 variantes. É unha atracción moi popular en Barcelona

A Font Màgica de Montjuïc, como o seu nome indica, e durante o espectáculo os movementos do auga, coordinados coa música e iluminados con cores que cambian, dan a impresión dunha danza máxica que se desprega e reprega, sobe e baixa, escóndese e estala diante dos nosos ollos. 

A Font Màgica, foi a obra mestra do enxeñeiro Carles Buigas, foi unha das grandes obras da Exposición Universal de 1929. A fonte foi restaurada en 1992 con motivo dos Xogos Olímpicos de Barcelona.

Para ver as fotos pincha