Pals, Girona

Se queres ver as fotos pincha aquí. 

Se queres ver o vídeo pincha aquí.

Pals, é un conxunto monumental histórico antigo, formado polo castelo, a vila e as murallas. 

Malia que non hai vestixios de época romana, o seu nome evoca esa orixe, Pals provén do latín "Palus" que significa lugar pantanoso, e o castelo chamábase "Castellarum Montis Áspero". Tamén podería ter a horixe na deusa Palas Atenea, como Palau, Palencia... 

O castelo de Pals foi documentado por primeira vez en 889 co nome de castelo de Mont-Áspre doado polo rei Odón I de Francia. 

 Entre o ano 1380 e o 1482 estalan varias revoltas de campesiños chamadas Guerra dos Remensas que culminan coa guerra civil catalá contra Juan II. A raíz deste conflito o castelo quedou moi danado. 

San Pere de Galligant, Girona

Se queres ver as fotos pincha aquí. 

Se queres ver o vídeo pincha aquí 

O monasterio foi vítima en varias ocasións das inundacións ocorridas debido á súa situación próxima ao río Galligants.Tamén sufriu os efectos da Guerra da Independencia que deixou o edificio prácticamente en ruínas. 

Os monxes volveron en 1814, aínda que non se chegou a refacer nunca de todo, en 1836 foi clausurado.

Na segunda metade de século XX levantouse o sobreclaustro, restaurouse e adaptouse como museo, desde 1992 é a sé xerundense do Museu d'Arqueologia de Catalunya.

Do conxunto monástico consérvanse a igrexa e o claustro de época románica. A igrexa é de planta basilical con tres naves, ten un transepto irregular: ao sur ábrense dous absidiolos, ao norte dous máis pero dispostos de xeito diferente: un ao leste e o outro ao norte. Neste brazo do transepto levántase o campanario, de planta octogonal. Interiormente a igrexa conserva algúns capiteis historiados que se quixeron vincular ao Mestre de Cabestany. 

Na fachada de poñente, atópase a portada, encima dela atópase un rosetón que podería situarse entre os séculos XII e XIII.

Cimeterio de Lloret de Mar, Girona

Se queres ver as fotos pincha aquí. 

Se queres ver o vídeo pincha aquí.

O cemiterio de Lloret de Mar foi proxectado por Joaquim Artau i Fàbregas (1876-1946), un mestre de obras que o construíu entre 1896 e 1901.

No cemiterio de Lloret, boa parte do espazo está dedicado aos grandes panteons e aos hipogeos, sepulturas en terra cunha decoración escultural encima.

Como ocorre con outros municipios da costa catalá, como Arenys de Mar ou Canet de Mar foi construído nun momento de esplendor do modernismo que coincide co regreso de moitos indianos ás súas vilas de orixe. Estes, ricos e con ganas de perpetuar a súa memoria, encargaron os seus panteons e mausoleos aos mellores artistas da época e no estilo  que imperaba nese momento, o Modernismo.

Entre as obras principais hai pezas de Puig i Cadafalch, Gallissà, Vicenç Artigas ou Bonaventura Conill.

Catedral de Sevilla 2

Se queres ver as fotos pincha aquí. 

Se queres ver o vídeo pincha aquí.

 
Nos séculos XV e XVI as gradas da Catedral eran unha zona de negocio, na que os mercantes pechaban os pactos e comercializábase cos escravos.

As bóvedas da Catedral dilátanse, segundo os cambios de temperatura, esto permite que non agrete o edificio. facendo que a estrutura do edificio sexa máis segura.

O sepulcro de Cristobal Colón ía situarse na Catedral da Habana, pero cando España tuboqque abandonar Cuba e Filipinas en 1898, optaron por transportalo á Catedral de Sevilla.

Todas as catedrais góticas teñen unha planta con forma de cruz latina. Con todo, a Catedral de Sevilla ten forma cadrada debido a que foi erigida sobre unha antiga mezquita.

Sardanas en Celrá, Girona

Se queres ver as fotos pincha aquí. 

Se queres ver o vídeo pincha aquí 

A sardana é unha danza bailada en grupo e en círculo, coñecida por ser o xénero de danza nacional catalán.

Os participantes cóllense das mans por parellas, entendendo como parella un home que colle coa man dereita a unha muller, que resulta por tanto nun patrón alterno de home-muller-home-muller. 

Polo que se refire á lonxitude dunha sardana, hai sardanas de 7 e de 10 "tirades", que teñen unhas estruturas definidas de pasos "curts" (curtos) e "llargs" (longos).

Grutas do Algarve 2

Se queres ver as fotos pincha aquí. 

Se queres ver o vídeo pincha aquí.

O litoral do Algarve esténdese desde a súa fronteira con Andalucía en Monte Gordo até o punto máis a suroeste da Europa, en Vila do Bispo, na costa oeste. 

Son cerca de 150 km de penedos de múltiples formas, por mor da erosión, praias, zonas húmidas marinas e grutas. 

Ao longo da costa hai moitos lugares, entre outros, Benagil, Armação de Pera, Albufeira, Carvoeiro, Ferragudo e Portimão, e algúns tamén ofrecen caiaque; onde sumarse a unha viaxe en barco que fan o percorrido polas distintas grutas.

As grutas máis importantes son: Benagil, Elefante, Punta da Piedade, Xorino (De acordo coa lenda local, é aquí que os mouros se refuxiaron durante o período de Reconquista Cristiá), Arcos da Mariña, Benagil (a gruta máis famosa), Zorreira, Gruta do Capitán, Algar Seco e un longo etcétera de espazos interesantes e belos.

Grutas do Algarve 1

Se queres ver as fotos pincha aquí. 

Se queres ver o vídeo pincha aquí.

As Grutas mariñas do Algarve están situadas na zona central da costa sur de Portugal, son dunha gran beleza.

As grutas mariñas fórmanse nas zonas onde a rocha é menos compacta, é o resultado da acción de erosión das ondas (abrasão mariña), que abre cavidades na rocha.

Xeralmente, as grutas mariñas desenvólvense en rochas sedimentares estratificadas, onde ocorre alternância de capas máis resistentes e outras menos resistentes á erosão.

A acción erosiva e abrasiva do mar vai desgastar preferencialmente as capas sedimentares máis brandas (menos resistentes á erosión), creando así espazos que poden ter moitas variacións, tanto en tamaño, cores, formas, etcétera. 

Bruxas, Bélxica

Se queres ver as fotos pincha aquí. 

Se queres ver o vídeo pincha aquí.

Bruxelas, Bélxica O centro da cidade foi, declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO no ano 2000. En parte reconstruído, o dito centro urbano é un dos máis grandes atractivos turísticos centroeuropeos, dado que mantén intactas as estruturas arquitectónicas medievais.

É coñecida como a Venecia do norte debido á grande cantidade de canles que atravesan a cidade, e á beleza dos mesmos.

Todo o centro histórico de Bruxas é peonil, polo que é un pracer percorrer as súas rúas. É habitual percorrer a cidade en bicicleta, en coche de cabalos, ou en rutas a través das súas canles.