Feira en Vila Nova de Cerveira

Vila Nova de Cerveira, é unha vila situada na rexión norte de Portugal, na Ribeira do Río Miño con grande actividade artística. Está situada na ruta portuguesa do Camiño de Santiago.

Ao longo da ribeira do Miño atópase unha Ecopista, unha proposta de Vila Nova de Cerveira, para recuperar a contorna e crear un espazo natural. É un longo paseo que vai desde a Praia da Lenta ao Parque de Lazer do Castelinho e a Praia dá Mota.

Este paseo está separado da vila e da feira pola vía do tren, esta pode cruzarse por distintos pasos situados por debaixo da vía.

Un dos puntos de interese desta vila é a súa feira que se celebra todos os sábados. A feira ou  mercado está dividido en rúas onde adoitan predominar unha serie de produtos, calzado, roupa, vaixelas, plantas e árbores froitais, móbeis, zocos, ferramentas, útiles de labranza, e todo un sin fin de produtos. 
postos de froitas e verduras están situados no mercado de abastos da vila, situado nun lateral do campo da feira.


Para ver as fotos pincha aquí


 Para ver o vídeo.

 

Modernismo en Compostela

Modernismo en Compostela. O modo construtivo chamado Modernismo tardou en chegar a Galicia, e chama a atención que fose en Compostela, cidade con un peso moi importante da igrexa e polo tanto conservadora, que se opuxo ao modernismo por ser un arte no que se reflicten modos de vida relaxada, pracenteira e de influencias estranxeiras.

Foi o arquitecto López do Rego quen realizou, en 1905, dous dos primeiros edificios modernistas de Galicia: o edificio número 6-8 do Preguntoiro, e a vivenda para o escultor Ramón Núñez, no 10 de Tras do Pilar.

Durante os anos seguintes esta nova maneira de facer a Arquitectura foi deixando as súas pegadas en Compostela. Foron edificios encargados por profesionais liberais, artistas ou comerciantes, que se identificaban con esta nova maneira de expresión. Sen chegar a ter o reflexo que tivo nunha Cataluña máis industrial e polo tanto liberal.

As mostras máis destacadas deste estilo construtivo en Compostela son: 
"Pavillón de Recreo Artístico e Industrial" para a Exposición Rexional Galega de 1909 (hoxe escola infantil Santa Susana), na Ferradura.  A vivenda do nº32 de O Pombal. As vivendas do Preguntoiro nº6-8. Das casas Reais nº19. A vivenda para o escultor Ramón Núñez, no nº10 de Tras do Pilar. A derruída sede do Castromil, na praza de Galicia. E todo un conxunto de vivendas onde se nota a influencia desta corrente artística.

Se queres ver as fotos pincha aquí 


Se queres ver o Vídeo pincha aquí

 

Rota do Río Barbantiño

Rota do Río Barbantiño é unha senda con distintos centros de interese, naturais, paisaxísticos, históricos, etnográficos, etc, todos eles ligados á cultura da auga.

Transcorre polos concellos de: Punxín, Maside e Amoeiro, estes últimos separados polo Barbantiño. 

Desde hai séculos a auga do Barbantiño foi unha gran fonte de recursos para os habitantes da comarca. Proba diso, é a presenza de numerosos muiños e canles situados ás súas beiras. O acceso a estas edificacións facíase por unha serie de carreiros, con tramos irregulares, que posibilitaban o transporte do grao e o paso de persoas. 

Hoxe estes camiños forman parte da rota, acondicionada e accesible á moitas persoas, Escaleiras, pontes, e varandas  facilitan o paseo polas beiras do río.

Na parte alta do percorrido, uns muíños, consolidados e ben conservados, permiten ver as distintas partes destes, o rodicio á queira e demais compoñentes. 

Deste lugar sae unha pasarela metálica que conduce cara a unha gran fervenza, con numerosas pozas e pequenos saltos de auga.

Este medio natural  foi sometido a diversas agrións naturais, liña de ferrocarril que unía Ourense e Santiago, a finais dos 90 unha presa minguou as capacidades naturais do río e da súa fauna. Unha nova ponte do AVE, tamén na súa dirección Santiago engade unha nova modificación da paisaxe. 

PARA VER AS FOTOS PINCHA AQUÍ 


PARA VER O VÍDEO PINCHA AQUÍ

 

Monestir de Pedralbes e arredores, Barcelona

O Monestir de Pedralbes , Barcelona, consta de varias dependencias.

A igrexa, dunha soa nave, con capelas laterais entre os contrafortes e cuberta de bóvedas de crucería é un exemplo do gótico catalán e a arquitectura mendicante.

A cociña, Utilizada desde o século XIV ata o ano 1983, é un testemuño dos usos e costumes ao longo do tempo.

O claustro, e o elemento central que vertebra o espazo do mosteiro, é considerado o claustro gótico máis grande do mundo, consta de dúas galerías con vinte e seis columnas a cada lado.

A sala capitular era o lugar de reunión da comunidade. Construída en 1416, a sala destaca polas vidreiras policromadas, as esculturas e os paneis pintados.

A abadía é un dos poucos espazos conservados do sigo XIV que preserva parte da decoración mural de principios do século, no que foi construída.

O refectorio era o espazo onde as monxas comían, en silencio. Modificado ao longo dos séculos, o seu aspecto actual débese á reforma do século XIX.


Palau Reial de Pedralbes, é un edificio situado no medio dunha ampla zona de xardíns, no Distrito de Lles Corts, en Barcelona e agora sé da Unión para o Mediterráneo.

Durante 1919-1931 foi a residencia da Familia Real Española nas súas visitas á cidade. Actualmente o Palacio alberga o Museo de Cerámica e o Museo de Artes Decorativas.


Na zona existen chales, urbanizacións, xardíns e zonas verdes, onde viven as persoas acomodadas de Barcelona.

PARA VER AS FOTOS PINCHA AQUÍ 


PARA VER O VÍDEO PINCHA AQUÍ

Partes da Cidade Vella de Barcelona

Partes da Cidade Vella de Barcelona: A Catedral da Santa Creu i Santa Eulàlia, tamén chamada Seu é a catedral gótica de Barcelona, sé do Arcebispado de Barcelona. Foi construída durante os séculos XIII a XV sobre a antiga catedral románica, esta á súa vez sobre unha igrexa da época visigoda á que precedeu unha basílica paleocristián, cuxos restos poden verse no subsolo, no Museo de Historia da Cidade. 

A fachada, no mesmo estilo, é moito máis moderna (século XIX). O edificio é Ben de Interese Cultural e, desde o 2 de novembro de 1929, Monumento Histórico-Artístico Nacional.
Na rúa de aceso á catedral destaca unha ponte cun balcón de inspiración gótica, neogótico de 1928. 

A Plaça de Sant Jaume. Hoxe é a sé do Ajuntament de Barcelona e do goberno da Generalitat de Catalunya. Foi o Fòrum ou centro público e político en época romana, medieval e segue aselo na actualidade.

O Palacio da Generalitat foi construído en estilo gótico, aínda que a fachada principal que dá á praza é de época renacentista, e foi proxectada polo mestre catalán Pere Blai.

Xusto en fronte sitúase o edificio, tamén gótico, aínda que con fachada neoclásica, do Ajuntament, (Concello) obra do século XIX de Josep Mais i Vila. 



Os arredores da Plaça de Sant Jaume están repletos de lugares de interese e  rúas que se estenden polo centro da cidade, entre as que destaca a Carrer do Bisbe, que une a Praza de San Jaime coa Catedral de Barcelona.

A Basílica Menor de Santa María do Mar, comezouse a construír en 1329, a poboación do barrio mariñeiro acorda que a obra sería costeada, ben co seu diñeiro ou ben co seu traballo, exclusivamente polos veciños da zona do porto e da Ribeira. Este feito está en clara contraposición á Catedral que por aquelas mesmas datas tamén se estaba construíndo e que estaba asociada á monarquía, á nobreza e ao alto clero. 

Os descargadores do peirao teñen unha mención especial na porta principal, chamados galafates da Ribeira ou bastaixos, os cales levaron a cabo as labores de traslado das pedras para a construción da igrexa.

A basílica de Santa María do Mar foi protagonista da novela de Ildefonso Falcones, A catedral do mar, e tamén aparece en outras obras literarias.

SE QUERES VER AS FOTOS PINCHA AQUÍ 


SE QUERES VER O VÍDEO PINCHA AQUÍ 

Hospital de Sant Pau, Barcelona

Dada a necesidade de ampliar o anterior hospital de Santa Creu, e unha vez recibido o legado do banqueiro Pau Gil, que doou parte da súa fortuna para construír un novo hospital en Barcelona dedicado aos pobres, construíuse o modernista Hospital da Sant Creu e Sant Pau.

O encargo para este novo hospital de Sant Pau recaeu no arquitecto modernista Lluís Domènech i Montaner, catedrático de Arquitectura e como tal orientaba os criterios de como debía ser o modernismo catalán.

Lluís Domènech i Montaner planeou a construción dun gran hospital que ocuparía 9 mazás do barrio do ensanche. Estudou os grandes hospitais europeos para facer un complexo de vangarda, que ademais de hixiénico e funcional, tiña que ser bonito, inspirándose na natureza e na historia catalá sempre que fose posible.
 
O plan inicial constaba de 48 edificios (ao final construíronse 27), separados para evitar contaxios. En cada un destes edificios trataríase unha especialidade médica diferente, identificándose cada un por un santo ou virxe, segundo de que fosen avogosos para esa especialidade, que presidía cada porta. Ademais, se era un santo significaba que no pavillón atendíanse homes, e se era unha virxe ou santa tratábase a mulleres. 

O proxecto de Lluís Domènech i Montaner iniciou a súa construción en 1902 e alargouse durante 28 anos, neste tempo falece o propio arquitecto, continuando coa obra o seu fillo, Pere Domènech i Roura. En 1930 terminouse a obra orixinal, 13 edificios modernistas ideados por Lluís Domènech i Montaner e 6 dun modernismo moderado creados polo seu fillo. 

O hospital de Sant Pau estivo en funcionamento neste peculiar complexo durante 8 décadas. En 2009 trasladáronse as instalacións a un moderno edificio na mesma mazá.

Este inmenso recinto modernista acusou o paso do tempo. Tras varios anos de restauración, o Hospital de Sant Pau abriu de novo as súas portas, pero esta vez como espazo cultural e turístico. 

PARA VER AS FOTOS PINCHA AQUÍ 

 
PARA VER O VÍDEO PINCHA AQUÍ 

Praza de Praterias, Santiago de Compostela

O nome de Praza das Praterías ven dos gremios medievais de prateir@s instalados nela. Data do ano 1078 ou 1103 e foi atacada durante os levantamentos populares contra o arcebispo Xelmírez, na segunda década do século XII.

Nesta Praza conviven estilos arquitectónicos moi diferentes: Barroco, Renacentista, Románico,  está dividida en dúas alturas unidas por unha gran escalinata.  Ascendendo atópase a fachada sur da catedral, coa única porta románica que se conserva ao exterior,  ao seu lado a Torre, barroca, do Reloxo ou Berenguela. Cerrando a outra fronte está a Casa, barroca, do Cabildo que con só tres metros de fondo ten unha función pouco máis que ornamental, Na cara oeste da praza sitúase un dos muros do claustro da catedral, de estilo renacentista. 

Esta praza foi un espazo cerimonial festivo e comercial, situado fronte á catedral era un punto obrigado de tránsito.  

Na parte central sitúase a Fonte dás Praterías ou como actualmente tamén se coñece, Fonte dos Cabalos, en realidade son Hipocampos (medio cabalos medio seres mariños). Federico García Lorca inspirouse, en parte, nesta fonte para escribir o seu poema Danza dá lúa en Santiago onde o poeta chámaa a fonte do soño.
                ¿Quen fire potro de pedra
                  na mesma porta do sono?

Este era un lugar sagrado, de xurisdición do Cabildo, no cal se refuxiaban os delincuentes e no que estaban prohibidas as detencións pola xustiza civil.

Entrando na rúa do Vilar, encóntrase a Casa do Dean. Esta casa-pazo, barroca, do século XVIII, obra de Fernández Sarela, foi hospedaría dos bispos que visitaban a cidade.

PARA VER AS FOTOS PINCHA AQUÍ


PARA VER O VÍDEO PINCHA AQUÍ  

  

Parc Güell 2, Barcelona

Este parque, Parc Wüell, pasou de urbanización privada a parque público. As complexas condicións da venda das parcelas, a falta dun transporte adecuado e o carácter moi exclusivo da urbanización fixérona inviable. 

Ante a  falta de compradores, as obras abandonáronse en 1914. Só se construíron dúas das 60 casas previstas. O parque convertíase así nun gran xardín privado que Güell cedía para actos públicos.

Eusebi Güell morreu na súa casa do Park Güell en 1918, e os seus herdeiros ofreceron o parque ao Concello, que acordou a súa compra no pleno municipal celebrado o 26 de maio de 1922. En 1926 abriuse como parque municipal. A casa da familia Güell habilitouse como colexio público, que adoptou o nome do pedagogo Baldiri Reixac, e a zona situada á esquerda da entrada destinouse a viveiro de flores ornamentais para o Concello.

Empezou a construción en outubro de 1900, O 4 de xaneiro de 1903, unha descrición publicada no Anuario da Asociación de Arquitectos indicaba que xa estaban terminados os dous pavillóns da entrada, a escalinata principal, o refuxio para os coches de cabalos, o valado exterior, os viadutos e unha parte da gran explanada, así como o sistema de evacuación de augas. En 1907 xa se celebraban actos na gran praza, polo que sabemos que a Sala Hipóstila xa estaba totalmente cuberta, e o banco cerámico que a rodea completouse en 1914.

Se queres ver as fotos pincha