Igrexa de San Pedro de A Rúa, Lizarra (Estela) Nafarroa

Se queres ver as fotos pincha aquí

A igrexa de San Pedro da Rúa en Estella (Navarra) está situada fronte ao museo Gustavo de Maeztu, onde hai unha escaleira que leva á parte dianteira deste monumento. 

Nos seus capiteis e arquivoltas atopamos unha decoración de carácter vexetal, xeométrico e figurado.  Nas xambas das portas unha figuración de orixe clásica e tipo escatolóxico, cunha serea, centauro, arpías e grifóns.

O interior presenta formas construtivas orixinadas do último cuarto do século XII, de cando se conserva a cabeceira do templo.  As naves son do século XIII e a fiestra gótica de tracería, situada no muro norte da igrexa, no seu primeiro corpo e dentro da torre, do século XV.  

O claustro, de planta cadrada e do que só se conservan as galerías occidental e norte, está datado arredor do ano 1170. Os seus capiteis, de primeira orde en canto a calidade escultórica, acollen as mans de diferentes artistas que nos amosan a importancia do Camiño de Santiago na difusión de novas formas estéticas, como formas simbólicas de animais (arpías, sereas aladas, esfinxes) e vexetais.

Igrexa de San Miguel, Lizarra (Estella)

Se queres ver as fotos pincha aquí 

A data máis antiga que fai referencia á obra primitiva lévanos ao ano 1145. A igrexa actual, de tres naves, pertence a un románico tardío, do último cuarto do século XII, da que destaca a súa cabeceira con triple ábsida semicircular.  

No cruceiro hai unha torre construída en ladrillo, obra realizada entre 1710 e 1718. Dúas portas dan acceso ao edificio, a do lado da Epístola é moi sinxela.  

A portada do Evanxeo é a auténtica xoia deste edificio é do románico tardío, de finais do século XII.  

Móstranos como un gran grupo, formado por cinco columnas a cada lado, que soportan capiteis historiados, sobre os que discorre unha cornixa sobre a que se levan as arquivoltas, flanqueada no exterior por unha moldura decorada con bestiario e alegorías de vicios e acolle un tímpano con Cristo en Maxestade.

Rúas de Lizarra (Estella), Nafarroa

Se queres ver as fotos pincha aquí

A cidade está situada nun gran meandro do río Ega, que se abre paso entre as montañas que a rodean, por iso é coñecida como "A cidade da Ega".  

Por ela pasa o Camiño de Santiago no tramo comprendido entre a capital da comunidade de Pamplona, ​​a 44 km, e Logroño, capital da Rioxa.

A cidade foi fundada ao redor do ano 1090 por Sancho Ramírez, monarca de Pamplona e Aragón, preto da primitiva cidade de Lizarra, que segundo algúns historiadores fora reconquistada por Sancho Garcés I no 914.  

Ten un importante patrimonio monumental, entre os que se ergue a igrexa de San Pedro da Rúa, a de San Miguel, a do Santo Sepulcro e o Palacio dos Reis de Navarra. é o único exemplo de románico civil na comunidade. 

Elizondo, Nafarroa. Inundacións 4-7 Xullo 2014

Se queres ver as fotos pincha aquí 

Elizondo é unha cidade da Comunidade Foral de Navarra (Nafarroa), capital do val do Baztán, situada na Merindade de Pamplona. 

A cidade de Elizondo está situada no centro do val do Baztán, a ambos os dous lados do río Baztán ou Bidasoa. 

Esta situación fai que cando o río Baztán aumenta de caudal por motivo das fortes choivas, e frecuentes na zona a poboación vese moi afectada, estas inundacións tiveron lugar en Xullo do 2014 uns días antes da nosa presencia neste lugar e semellaba unha desfeita. 

A baía da Concha (Kontxako badia)

Se queres ver as fotos pincha aquí

A baía da Concha (en éuscaro: Kontxako badia) é unha pequena baía situada na costa de Euskadi no mar Cantábrico, fronte á cidade de Donostia. Como indica o seu nome posúe forma de cuncha, e alberga dúas praias (Ondarreta e La Concha) e unha illa, a illa de Santa Clara.

A baía ocupa o espazo comprendido entre os montes Igeldo (oeste) e Urgull (este). 

Segundo estudos xeolóxicos, a primitiva baía abarcaba desde o monte Igeldo ata o monte Ulía, que pecha a praia de Zurriola polo leste, xa que o actual monte Urgull puido ser, con toda probabilidade, unha illa. Desta forma, a primitiva baía, cunha liña de praia de máis de 3000 metros de lonxitude, abarcaba as tres praias da cidade e dúas illas. 

Covas de Urdazubi Urdax, Navarra, 2

Se queres ver as fotos pincha aquí

Esta cova forma parte do complexo rupestre de Urdax, considerado o xacemento prehistórico máis importante do paleolítico superior en Navarra

Hai 20.000 anos ás persoas xa habitaban estas montañas e buscaron refuxio e seguridade nestas covas. Era a época do Paleolítico, descoñecíanse os instrumentos metálicos (bronce, cobre ou ferro) e era necesario fabricar tanto utensilios domésticos como armas para a caza e para a defensa persoal con pedra.

Durante as numerosas investigacións arqueolóxicas levadas a cabo en Urdax,  atopáronse burís, pequenas láminas traseiras, raspadores, arpóns feitos con sílex, unha agulla de coser ósos, restos de comida e restos dun enterro humano. 

Cova de Zugarramurdi 2

Se queres ver as fotos pincha aquí 

O nome vasco destas covas refírese aos akelarres que tiñan lugar nesta zona na antigüidade.  Un aquelarre é unha reunión de bruxas e bruxos, que ten lugar a altas horas da noite para realizar prácticas máxicas ou supersticiosas.

As celebracións que supostamente se celebraban neste lugar foron xulgadas polo Proceso Inquisitorial levado a cabo entre 1609 e 1614.  

Moitas persoas da zona foron condenados por ser consideradas bruxas e estas covas presentáronse como proba evidente de que se realizaron actos de bruxería en Zugarramurdi. 

O regueiro Orabidea, que nace no inferno segundo o seu nome vasco "Infernuko erreka", escavou un túnel natural de 120 metros de lonxitude con alturas de ata 12 metros e dúas galerías elevadas que atravesan a cova.

3 Patios Cordobeses, Pazo de Pazo de Viana, Córdoba

Se queres ver as fotos pincha aquí 

Un patio é un espazo aberto da casa que serve de iluminación e ventilación ao resto das habitacións.  Ademais, a súa situación de acceso a eles permite que se utilice como lugar de convivencia, é o centro da vida familiar.

 A imaxe do patio cordobés é herdada da casa islámica que se caracterizou pola construción de fachadas orientadas cara ao interior.  O aspecto externo era irrelevante xa que consistía nunha simple parede cega.  Despois da conquista cristiá da cidade, esta estrutura arquitectónica mantívose e aínda existe nas casas actuais.