Grand Place, Bruxelas, Bélxica

Se queres ver as fotos pincha aqu

 Bruocsella, "morada no pantano", da idea da horixe desta cidade. Os duques de Brabante constrúen un castrum fortificado nunha das illas do cativo río Senne. 

Por outra banda, o leste do río, aos pes do outeiro do Treurenberg, comeza a medrar un poboamento no que era o camiño que unía a rexión renana con Flandres. Entrambos os dous sitios conformouse un burgo en torno a praza do mercado, que logo será a Grand Place.

A finais do século XVII, a cidade é bombardeada polo exército francés. A destrución é grande, pero os burgueses reaccionan coa reconstrución do conxunto que rodea a Grand Place .

Lamentablemente, nun incendio en 1731 pérdese a xoia que representaba o conxunto do Palacio Ducal. No seu lugar aparecen hoxe a Praza e o Palacio Real así coma o museo de belas artes.

Bruxelas, Bélxica

Se queres ver as fotos pincha aquí 

Bruxelas crece rapidamente co comercio da súa industria de panos ata converterse nunha das maiores cidades de Europa no século XIV, desbordando os antigos muros e obrigando a construción dun novo recinto amurallado de preto de oito quilómetros (1379). 

É con este esplendor cando na praza do mercado constrúese a Casa do Concello (1402-54) gótico flamíxero, e os duques amplían e embelecen o seu Palacio do Coudenberg, facendo da cidade o centro dunha rica actividade artística e cultural (pinturas de Rogier van der Weyden, escultura fonte do Manneken-Pis, de Hieronymus Duquesnoy o Vello; Rubens máis tarde...) .

Mesquita de Córdoba 2

Se queres ver as fotos pincha aquí 

O interior da mesquita é un inmenso bosque de columnas, coroado con arcos dobres que lembra un palmeiro.

O conxunto péchase co muro da qibla, que a diferenza do resto das mesquitas non está orientado cara á Meca senón cara ao sur, feito cuxas causas non se coñecen e que deu lugar a controversias con hipóteses que van dende a inexperiencia e o erro no cálculo, incluso a pura intencionalidade política despois da proclamación da independencia política do emirato de Córdoba .

Na claraboia consérvanse os arcos lobulados das paredes e a cúpula. Na cabeceira destacan os arcos, os mosaicos da parede e a estrutura e decoración das cúpulas a base de arcos cruzados.

As obras remataron no 788.

Mesquita de Córdoba 1

Se queres ver as fotos pincha aquí 

Comezou a construírse como mesquita no ano 785, reutilizando os materiais da basílica hispanorromana de San Vicente Mártir, sobre a que se construíu polos musulmáns. 

O edificio resultante foi obxecto de ampliacións durante o emirato de Córdoba e o califato de Córdoba. 

Con 23 400 metros cadrados, foi a segunda mesquita meirande do mundo en superficie, por detrás da mesquita da Meca, sendo só alcanzada posteriormente pola mesquita Azul (Istambul, 1588). 

Unha das súas principais características é que o seu muro da quibla non foi orientado cara a Meca, senón 51º graos máis cara o sur, algo adoitado nas mesquitas de al-Andalus.

Níjar ( Nixar), Almería

 

Se queres ver as fotos pincha aquí

Na ladeira da Sierra Alhamilla e a 300 metros sobre o nivel do mar érguese a Vila de Níjar, por ela pasaron diversas culturas entre as que destaca o período musulmán que deixou unha pegada indeleble no trazado das súas rúas, arquitectura, gastronomía e artesanía. 

Como anécdota destacar que a rendición de Níjar ( Nixar) ante os Reis Católicos produciuse en 1488 e escenas destes feitos aparecen reflectidas nun relevo da sillería baixa do Coro da Catedral de Toledo. 

As rúas son estreitas e labirínticas, casas brancas con planta de cubo, adornadas por coloridas macetas permiten un agradable paseo por esta vila. 

Tamén se pode contemplar na súa totalidade desde "La Atalaya" (torre vixía), situada nun promontorio de fácil acceso.   

Níjar é pobo artesán, traballan a cerámica e, sobre todo as “ jarapas”, etc. 

Atoparemos diversos puntos de interese como a igrexa da Anunciación, a Glorieta, a praza do Mercado, o Museo da auga ou O Portillo.

Guadix, Granada

 

 

Se queres ver as fotos pincha aquí

 

É un dos asentamentos humanos máis antigos da península. Desde as primeiras incursións fenicias e cartaxinesas empeza ser nomeada como Acci, antecedente do seu actual nome, Wadi ou Guad Acci. 

 

Foi a importante colonia romana Julia Gemella Acci, e unha das primeiras dioceses cristiás de España. 

 

Coa dominación musulmá, a Cidade adquire a fisionomía urbana propia árabe, que aínda se fai notar nalgunhas das súas rúas. 

 

Durante os séculos XI e XII, Wadi Acci constituíu, xunto con Baza, unha das máis florecentes taifas da Andalus, reino que desaparecerí­a absorbido polo movemento Fundamentalista almohade. Participará nas guerras civís granadinas chegando a ser a corte do rei Zagal, que a entregará aos Reis Católicos no ano 1489. 

Está limitando con Baza ao leste, Os Montes ao norte, a Veiga de Granada ao oeste e a Alpujarra Almeriense e os Filabres-tabernas de Almería ao sueste. 

Oliveira en Xaén

  Se queres ver as fotos pincha aquí

Non se coñece con precisión a época en que se iniciou o cultivo da oliveira na península, aínda que a tese máis aceptada sinala aos fenicios ou aos gregos como os introdutores; con todo, o seu cultivo alcanzou importancia a partir da chegada de Escipión (211 a. C.). 

Durante a era romana, o comercio do aceite obtido das oliveiras de Hispania estendeuse por todo o mundo romano occidental. Así o acreditan os abundantes restos das ánforas con marca da Bética, utilizadas para o seu transporte ao longo dos grandes ríos europeos: Ródano, Garona, Rin e Alto Danubio.

A provincia de Xaén é a rexión que máis aceite de oliva produce, chegando a producir máis que toda Italia. Xaén conta con máis de 550.000 hectáreas de oliveiral. 

As oliveiras de Xaén amósanse coma un mar verde oliva que cobre as chairas do Guadalquivir ata o punto de fundirse cos piñeirais das Serras.

Ponte Rodo-Ferroviária de Viana do Castelo

  Se queres ver as fotos pincha aquí

A Ponte Rodo-Ferroviária de Viana do Castelo, mais coñecida como Ponte Eiffel,  é unha ponte metálica que soporta unha carreteira e unha vía ferroviaria, atópase sobre o río Lima, preto da súa desembocadura, e conecta a cidade de Viana do Castelo, con Darque, no concello e distrito de Viana do Castelo, substituíu a unha primitiva ponte de madeira. 

 

O deseño Foi da casa de Gustave Eiffel, foi inaugurado o 30 de xuño 1878. Esta ponte permitiu a chegada do ferrocarril á cidade, xa que ata entón as vías férreas só alcanzaban ata a estación de Darque. Máis tarde concluíuse a liña do Miño, ata a vila de Monção. 

É o símbolo da arquitectura de ferro en Portugal, ten 562 metros de lonxitude, en dous pisos, o inferior ferroviario e o superior carreteira. 

A recente intervención aumentou o ancho do taboleiro desde os 6,88 m orixinais a oito metros, seis deles polas vías de rodadura e os outros para engadir dúas beirarrúas dun metro de ancho cada unha.