Pigueña, Somiedo, Asturias

Se queres ver as fotos pincha aquí

 Pigüeña é unha parroquia do concello de Somiedo, Asturias, está situada no val do río do mesmo nome. Chégase por unha estrada local que parte de Aguasmestas e finaliza en Villar de Vildas.

Quedan restos da primitiva Igrexa de San Martino de Pigüenna na proximidade do pobo, hoxe utilízase como cemiterio. Na nova igrexa, situada na parte alta do lugar, hai un retablo barroco. 

Abundan as casas antigas, hai, tamén, unha gran cantidade de hórreos, e son destacadas "ocheras" (Ocos para situar as potas do leite), unha delas situada na subidoria ou escaleira de acceso dunha panera. Preto de Pigüeña atópase a braña de Chaneces.

Locomotora en Puente Viesgo, Cantabria

Se queres ver as fotos pincha aquí

Esta locomotora está situada na vila de Puente Viesgo, en Asturias, onde tamén se sitúan as famosas covas do monte Castelo. Hoxe é un importante ben cultural, científico e tecnolóxico de Cantabria.

Chamase Reyerta. É unha antiga locomotora de vapor modelo 030 T, construída pola compañía alemá Krauss no ano 1.913


Atópase na Vía Verde do Pas, que pasa por Puente Viesgo, xunto á antiga estación de ferrocarril. Esta máquina de tren de uso industrial prestou servizo ata mediados dos anos 70 e foi recuperada no ano 2004 polo Concello de Puente Viesgo en recordo e homenaxe á liña de ferrocarril de vía estreita Estaleiro- Ontaneda.

Atapuerca espazo de escavacións

Se queres ver as fotos pincha aquí.

En 1895, unha compañía británica construíu unha liña ferroviaria para transportar ferro e carbón desde as minas do norte de Burgos ata as fábricas de Biscaia. 

 

Richard Preece, enxeñeiro do proxecto fixo que pasase por un lugar rico en pedra calcaria, nos contrafortes da serra de Atapuerca.
 

Para isto cortou unha lomba, para encaixar os raís que permitiran a circulación do tren mineiro, e así, sen propoñelo, deixou ao descuberto o conxunto de xacementos paleontolóxicos máis importante de Europa. 

 

Hoxe o lugar coñécese como a Trincheira do Ferrocarril, un suco dun quilómetro de lonxitude ao que se abren varias covas con abundantes restos óseos de humanos e animais.

Atapuerca, vivenda prehistorica

Se queres ver as fotos pincha aquí.

No Mesolítico atopáronse estructuras de pedra que claramente pertencen a vivendas, como chemineas e pavimento, o que suxire que o resto da vivenda estaba feita de elementos orgánicos.

Nesta época documéntase a vivenda sobre palafitas en poboados construídos moi preto das beiras dos ríos e lagos.

 No Neolítico xeneralízase a vivenda artificial e sitúase en lugares facilmente defendibles, e que non sexan superficie agrícola útil.

A agricultura obriga á sedentarización da poboación preto dos lugares bos para a agricultura.

Adoitan ser vivendas dunha ou dúas estancias, de planta circular, elíptica ou cadrada. O muro de peche adoita ser de pedra sen labrar ou adobe mentres que o teitume é de elementos orgánicos, ramas, palla, etc.

Nas comunidades agrícolas ademais de vivenda existiron edificios específicos para gardar o gran e a colleita.

Atapuerca, Materiais da pintura rupestre

 Se queres ver as fotos pincha aquí.

As pinturas prehistóricas estan feitas con pigmentos de orixe vexetal como o carbón vexetal, de fluídos e refugallos corporais como as feces, compostos minerais como a hematita, a arxila e o óxido de manganeso, mesturados cun aglutinante orgánico: resina ou graxa.

Usaban canas para aplicar a pintura ou pinceis moi rudimentarios, tamén aerógrafos primitivos, ou mesmo as mans.

Como lapis usábanse ramas queimadas e bólas de colorante mineral aglutinadas con resina.

Ás veces aproveitábanse desniveis e fendas da parede para dar a sensación de volume e realismo.

A miúdo as siluetas animais marcábanse ou raspaban para xerar incisións e así producir un contorno máis realista e notorio na roca.

Atapuerca, a morte na prehistoria

Se queres ver as fotos pincha aquí.


As persoas da prehistoria preparaban aos seus defuntos para a vida no máis aló. Para eles, a morte era todo un acto de reflexión e conciencia, que implicaba a inquietude de transcendencia e a unha mentalidade relixiosa.

Xeralmente os enterros eran individuais, con todo, atopáronse grupos de ata vinte individuos enterrados xuntos.

No Neolítico, por exemplo, a partir do oitavo milenio a. C. as sepulturas colectivas fóronse impoñendo, sendo situadas en zonas afastadas das aldeas, o que podo ser un indicio dos primeiros cemiterios.

 No ritual funerario escavábanse fosas onde os mortos eran enterrados con parte das súas pertenzas.

Á súa vez, o ocre foi un elemento que tivo unha participación importante nos enterros. Ademais de ser usado para escorrentar aos insectos, este era considerado para adornos, como pintura corporal, e mesmo se pensaba que tiña un carácter simbólico.

 Un aspecto interesante dentro destes rituais é a postura e orientación dos cadáveres. No Mesolítico parece dominante a posición estendida (sobre todo en Europa); no Neolítico a fetal ou flexionada e na Idade de Bronce é variada, pero os vestixios máis representativos sinalan que a postura máis común era a estendida.

Santillana del Mar 2, Cantabria

Se queres ver as fotos pincha aquí

As torres de Merino e Don Borja (hoxe sede da Fundación Santillana) figuran entre as construcións civís máis antigas da localidade.

A Vila está empedrada polo que é imprescindible percorrela a pé para admirar en toda a súa plenitude a beleza das súas rúas e edificacións medievais.

Atoparémonos así fronte a espléndidos edificios como as casas da Aguia e a Parra, o pazo e a torre de Velarde, a casa de Leonor de la Vega, os pazos de Barreda, Tagle, Villa, etcétera.

Santillana del Mar 1, Cantabria

Se queres ver as fotos pincha aquí

Xa no século IX existía na vila de Santillana o Mosteiro de Santa Juliana, que daría paso á prestixiosa colexiata de Santa Juliana no século XII, o primeiro e máis importante expoñente da arte románica en Cantabria.

Ao redor da colexiata e o seu claustro, de finais do XII-principios do XIII, desenvolveuse un núcleo de poboación que viviu épocas de gran esplendor económico, como evidencia a riqueza das numerosas casas señoriais e pazos que conforman esta vila.