Villalpando

Villalpando. A existencia desta poboación aparece por primeira vez documentado como vila que chaman Alpando nun documento dos últimos anos do século X. 

Durante o século XI cobra gran importancia, dotándose de varias igrexas adscritas á Catedral e a San Isidoro de León, adquire Alfoz propio(A palabra alfoz deriva do árabe a o-hawz, co significado de distrito rural. Os alfoces xunto á vila á que pertencían formaban o que máis tarde tomou o nome de municipio. 

Fernando II repobóaa na segunda metade do século XII, como defensa do Reino de León fronte ao de Castilla e dótaa de muralla.

O século XIII supón o maior auxe da vila, vinculada á Coroa, desenvolve a súa propia vida, tendo o dereito de celebrar mercado todos os martes, que pouco despois será ampliado tamén aos sábados.

Porta da Villa de San Andrés, Era unha das catro portas de acceso á cidade no século XII . Os veciños coñécena como Porta Vila e debe o seu nome a unha antiga igrexa parroquial á que estaba unida pola súa banda lateral. Situada dentro do casco antigo, é o monumento mais emblemático da Vila. Distínguense dous estilos diferentes, dado que foi construída en tempos diferentes, séculos XII e XVI.    En 1931 foi declarada Monumento Nacional e actualmente esta considerada Ben de Interese Cultural ( BIC ) . Pazo dos Condestables - Castelo dos Velasco. Este pazo do século XII , foi a residencia dos Condestables durante o século XVI. Nese mesmo século os Comuneiros incendiaron o edificio, o Condestable Íñigo I construíu un novo pazo. No século XVIII, o castelo foi de novo asediado, estes son os restos que se poden ver hoxe  A igrexa, Santa María La Antigua, en ruínas, esta situada no casco antigo, preto da Praza Maior da localidade. Foi fundada en 1170, de estilo románico - mudéxar, o máis destacado son os seus corpos redondeados feitos en ladrillo. Malia estar xa en ruínas, en 1935 foi declarada Monumento Nacional e esta considerada Ben de Interese Cultural ( BIC ) . A praza maior, típica de castela, é o centro neurálxico da localidade. Antes " Praza das Carnicerías ", porque se axustizaba aos presos e onde se atopaba a picota . O edificio do concello está situado nunha antiga igrexa.  Se queres ver as fotos pincha aquí

Lagoas de Villafáfila

Lagoas de Villafáfila. Os primeiros restos arqueolóxicos corresponden a asentamentos calcolíticos e da Idade de Bronce (3000 a 1700 a. C.), xa mostran estruturas e ferramentas relacionadas coa extracción e transformación do sal. Hai manifestacións do paso das culturas romana, visigótica, árabe e mozárabe. A partir do s. XI, dáse un incremento dos núcleos de poboación, especialmente das cabanas e pousadas ligadas directamente á explotación das salinas, moitas das actuais poboacións deste territorio teñen neste tempo a súa orixe, como son: Villarrín de Campos, Villafáfila, Otero de Sariegos e Revellinos. A demanda crecente de sal orixinou un grande incremento da explotación que pasou a ser monopolio real no ano 1348, este incremento da produción levou ao progresivo esgotamento das salinas que, xunto coa intensificación do comercio con Portugal orixinou o declive da explotación do sal, o abandono definitivo foi no s. XVI.   Destacan na paisaxe os pombais, de planta xeralmente circular, adoitan estar construídos con ladrillos de adobe, unidos por unha fina capa de barro, o tellado está realizado con tella árabe de barro cocido. A pouca rendibilidade das pombas levou ao abandono de moitos destes pombais. Nos últimos tempos tentan recuperalos.  Este conxunto de lagoas salitrosas, de carácter estepario e unha boa zona para todo un conxunto de aves. É a principal zona húmida esteparia de Castela e León.    Se queres ver as fotos pincha aquí

Toro, Zamora

Toro, Zamora. Esta poboación foi declarada Conxunto Histórico Artístico. A súa situación estratéxica propiciou que fose lugar de conflito entre cristiáns e musulmáns, corte de reis e capital de provincia no século XIX. 

A vila de Toro está estruturada en forma de abano,  no seu centro atópase a colexiata de Santa María a Maior, do século XII. Do exterior destaca a decoración da porta occidental, foi construída seguindo o modelo da de Zamora Comezou a construírse no século XII, sendo unha das construcións máis características do románico na súa fase de transición. O ciborio desta colexiata enmárcase dentro dun grupo coñecido como grupo de ciborios leoneses, formado ademais polos das catedrais de Zamora, Plasencia e Vella de Salamanca.

Na primeira etapa de construción utilizouse pedra caliza, de cores claras, para levantar o edificio, na segunda etapa o tipo de pedra foi a arenisca, de  tonalidades avermelladas como material base, o resultado é un acusado contraste de cores entre as dúas etapas. 

Xunto á colexiata está o miradoiro do Espolón, desde o que se divisa unha veiga denominada o Oasis de Castilla. 

 Entre os edificios civís destacan, o Concello e os palacios dos condes de Requena, dos marqueses de Alcañices ou dos marqueses de Castrillo. 

Para ver as fotos pincha encima
 

FOTOLETRASGALIZA: Tapices de Rafael nos museos Vaticanos

FOTOLETRASGALIZA: Tapices de Rafael nos museos Vaticanos: Tapices de Rafael nos mu seos Vaticanos . Os tapices son o resultado de conxuntar: debuxo, cor , deseño, fío e técnicas de tecer.  Un...

Tapices de Rafael nos museos Vaticanos

Tapices de Rafael nos museos Vaticanos. Os tapices son o resultado de conxuntar: debuxo, cor, deseño, fío e técnicas de tecer. 

Unha parte dos tapices do Vaticano foron deseñados por Rafael antes de morrer (1520), que tamén deixou as indicacións precisas aos seus discípulos para a súa elaboración, esta tivo lugar entre os anos 1524 e 1531, en Bruxelas no taller de Pieter van Aelst, na época de Clemente VII (1523-1534).

Os tapices realizados pola Escola de Rafael, representan pasaxes da vida de Xesuscristo. Incorporan un gran efecto de perspectiva, realismo e unha gran riqueza de detalles e matices, tendo en conta a técnica utilizada.  

Se queres ver as fotos pincha encima

Frescos de Rafael nas estancias dos Museos Vaticanos

Frescos de Rafael nas estancias dos Museos Vaticanos, son catro cuartos ou salas situadas nestes museos(Cidade do Vaticano). Foron decoradas con frescos do pintor renacentista italiano e os seus discípulos no período comprendido entre 1508 e 1524. 

Discípulos colaboradores de Rafael, nesta e outras obras foron: Giulio Romano, Giovanni dá Udine, Gianfrancesco Penni e Perin do Vaga. Xunto aos frescos da Capela Sixtina, obra de Miguel Anxo, constitúen o ciclo de frescos que marcan o Alto Renacemento en Roma.
En agosto de 1508 Donato d'Angelo Bramante chamou ao seu paisano de Urbino, Rafael, para que realizase traballos de decoración en Roma. 

O papa Xullo II situou as sús estancias privadas nas salas que estaban decoradas con frescos de Pietro Perugino, de Sodoma e outros. Este papa ordenou que os quitaran e encargou a Rafael que re decorase estas estancias. 

Para ver as fotos pincha aquí

Catedral de Florencia, Santa María do Fiore

 Catedral de Florencia, Santa Maria do Fiore (da flor), foi construída sobre a antiga catedral de Santa Reparata. Obra mestra do gótico é a cuarta igrexa máis grande do mundo, logo de San Pedro en Roma, St. Paul en Londres e a catedral de Milán. A base da Basílica ten tres naves unidas a un enorme ciborio que soporta a cúpula de Brunelleschi: a máis grande que se construíu de ladrillo.
  
Empezou a construírse en 1296, coa dirección de Arnolfo dei Cambio. Trala morte deste, faise cargo o gremio da Arte da La, que tiña a responsabilidade de controlar as obras, contratou primeiro a Giotto, que se preocupou sobre todo da torre.

En 1420 empezouse a construír a Cúpula, símbolo da cidade, a cargo de Filippo Brunelleschi, primeiro arquitecto renacentista, para levar a cabo a construción tivo que enfrontarse a problemas artísticos e técnicos. Logo de anos de estudos, inventou un novo método de cachotería que lle permitía á cúpula autososterse durante a construción.

A cúpula terminouse en 1436 e foi consagrada polo papa Euxenio IV, aínda que a fachada estaba sen terminar. O revestimento actual, con decoracións de mármore polícromas, branco, verde e rosa, foi realizado por Emilio de Fabris a finais do século XIX.

O interior da igrexa, de austera decoración, dá unha gran sensación espacial. A parede interior de fachada está dominada polo gran reloxo litúrxico, vidreiras polícromas, e outros elementos decorativos.  

O interior da cúpula está está cuberto de frescos, Xuízo Universal. Giorgio Vasari foi o encargado dos traballos (1572-1579), trala morte deste continuaron os traballos Federico Zuccari e os seus colaboradores. 

VER AS FOTOS

A Spezia

                               

A Spezia, en  Ligur A Spézza, é unha cidade da rexión de Liguria, atópase no Golfo do mesmo nome. 

Concretamente, a cidade áchase entre outeiros e o mar. Na zona occidental da Spezia sitúase o arsenal militar mentres que no lado oriental do golfo áchase o porto mercantil, un dos máis importantes de Italia, tamén teñen importancia as actividades; pesqueira, turística e a do porto deportivo. 

O Golfo da Spezia é tamén chamado "Golfo dei Poeti" (Golfo dos poetas) dado que foi residencia, durante algún tempo, de importantes poetas ingleses como Percy Bysshe Shelley e George Byron.

A Spezia caracterízase por ser unha cidade moderna, moitos edificios construíronse a partir de 1920, hai, tamén, moitos lugares de interese histórico e paisaxístico nos seus arredores. 

Moi preto atópase o conxunto de pobos mariñeiros denominados "Cinque Terre", que o mesmo que Portovénere, as illas de Palmaria, Tino e Tinetto, foron declarados Patrimonio Mundial da Humanidade pola  UNESCO.

Para ver as fotos pincha neste texto